شعر و ادب
د انجنير مولوی محمد صديق مسلم د غمژن رحلت په مناسبت يو تأثر
د گران ورور او دوست مرحوم انجنير مولوی محمد صديق مسلم د غمژن رحلت په مناسبت يو تأثر
خوږو خبرو ته دې زړونه هوسېږي اشنا
بیادې يادونه د باران غوندې ورېږي اشنا
پردغې تورې سپېرې خاورې مې پېرزو نه راتلې
درب رضا ده مرگ به هر چاته رسېږي اشنا
ډېر کمالونه وو الله ارزاني کړي پرتا
ستا دجمال تصوير مې مخې ته ودرېږي اشنا
د څرخي پله زندان دې هسکه شمله ټيټه نه کړه
قوي ايمان دې لکه لمر غوندې ځلېږي اشنا
(صديقه) ته وې د منبر او د سنگر مېړنی
ستا رسا غږ ډېرو غوږونو کې کړنګېږي اشنا
له تواضع او انکسار دې خاص اوعام خبر د...
نور ولوله
غزل – پير محمد کاروان
په خپلو زړونو کې له غمه ننوتي خلک
د خوشحالۍ اوښکې یې کړې چې وي را وتي خلک
یا خدایه لویې لویې ونې او ګلونه یې کړې
د ژوند په باغ کې لکه زړي را پرېوتي خلک
څه معجزه وکړې خاونده چې په مینه واوړي
ددې وطن دي له یو بل سره نښتي خلک
شپه ده دا هره یوه ګوته یې کړې بله شمع
په څلورلاري کې حیران ولاړ شل ګوتي خلک
جهل بوجهل په تیاره کوهي کې بند ساتلي
د ښکلي نُور په وزر ولرې الوتي خلک
یو بل ته لاس په لاس د یو ملت کړۍ جوړوي
د ځانځانۍ له زنځیرونو نه اَرَتي خلک
غزل د مینې شي، باور د توري توري تر منځ
کاروانه کاش چې وي یو بل ته غاړه وتي خلک
...
نور ولوله
تپوس ؟
زه د خپل څيرې گرېوانه تپوس له چانه وکړم ؟
د دې بې وسه ژوندانه تپوس له چانه وکړم ؟
چې هرخوا ځمه سره اورونه راته بل شي سوځم
دخپل ورک شوي مړستانه تپوس له چانه وکړم
چې اخلم ساه معنیٰ شوه دا چې د ژوند حق لرمه
خو ولې ژوند په ډېرانه ۔ تپوس له چانه وکړم
ليلا وطنه ! دغميو هار دې ورک وو پرون
نن دې د ورک سره پېزوانه تپوس له چانه وکړم
د غزنوي او ابدالي په ميراث کاندي دعوې
د نا بللي مېلمانه تپوس له چانه وکړم
پاچا ! چې ته د هرناکس مخکې ټيټ سر ولاړ يې
زه د تاجک او پښتانه تپوس له چا نه وکړم
د (ملالۍ) له سر ټيکری اخلي( اکبر) ورک کوي
د تالا شوي ميراثه تپوس له چا نه وکړم
خصي مخلوقه! نارينتوب به دې ښکار...
نور ولوله
لږې اوبۀ راکه چې؛ وسوځېدم...!!!
لږې اوبۀ راکه چې وسوځېدم
اوور مې اخیستی دی انسان یم اخر
له ناچارۍ له خپل وطنه تښتم
ستا ګاونډی غریب افغان یم اخر
یم سر بداله سر مې کار نه کوي
چې چېرته تلم،چېرته روان یم اخر
هغه دی ټول یاران مې لولپه شول
زۀ هم تنګ شوی په خپل ځان یم اخر
لږې اوبۀ راکه چې؛
وسوځېدم...!!!
پرون مې هم څو لاس تړلي ورونه
ستا د وحشت خړو څپوو وخوړل
افسوس غوسه راځي په دې خبره
چې هغوی هم خپلو اوبوو وخوړل
نن دا دی بیا څو مسافر لاروي
خپلو نیمګړو ارمانوو ...
نور ولوله
