غزل
چې پېڅکه د ټیکري ځان پسې بیا راټولوي
نو زړونه د میینو خامخا راټولوي
مچۍ د شوخ نظر مې په ګلمخو باندې ګرځي
خواږه له دې ګلونو نه په غلا راټولوي
په یوه وړوکي سوال یې د مخ رنګ وتښتبده
په څومره نزاکت د زړه درزا راټولوي
لګیا ده په خواره اوربل کې لاس وهی توبه
د چا لپاره دا خوره بلا را راټولوي
کوم ښکلی چې یې سیوری د سر هم ولي په کاڼو
شرر ورته په لپو کې دعا راټولوي
تبصره / نظر
نظرات / تبصري
د همدې برخي څخه
شریک کړئ
زمونږ فيسبوک
