د مینې پيغمبر
خوږه مور یې سر ته ناسته
ګلابي ماشوم یې غیږ کې
د ښکلا سیند یې لیمو کې
ثوابي ماشوم یې غیږ کې
په لیمو کې الله لولي
کتابي ماشوم یې غیږ کې
***
نه زیارت ترې پاتې شوې
نه ترې پاتې کوم ملا دی
مخ یې ژیړ لکه د زرو
زړه یې داغ لکه لاله دی
بس سلګې دي او زګیروي دی
یو یې ځوی دی بل الله دی
***
هر طبیب وایې مورجانې
دا ماشوم ورسو کور ته
څو دانې رزق یې پاتې
زر دی وبې سپارې ګور ته
مور یې سوړ اسویلی وکړ
ماشوم سترګې کړې راپورته
***
بیا یې تړمې اوښکې توی کړي
(تشه لاسه ته د شمن یې)
مرګ او ژوند د خدای په لاس دی
پرې د پاسه ته د شمن یې
خداې به دا نرګس راښه کړي
ځه وسواسه ته د شمن یې
***
یوه ورځ په کور کې ناسته
یو ملنګ راغي کوڅې ته
هاغه لرې ونه وینې
هلته کیناسته دمې ته
خیرات راوړي، مسافر ېم
خوله یې جوړه کړه نارې ته
***
مور مې منډه کړي ډیوډۍ ته
کندو ډک وو له غلې نه
په منګي پروت جام یې ډک کړ
د کور منځ کې له ویالې نه
یوه لمن غنم یې وروړل
کړه ورغږ یې دروازې نه
***
اوس خو دغه غله واخله
راته وکه دعاګانې
که رنځورځوي مې راښه شي
سږنی فصلونه ښه دی
دغه ټول فصل د تا شوو
***
ملنګ چوپ شوو سر یې ټیټ کړ
یوه شیبه مراقبه شو
زه یې وینم له بلۍ نه
وجد واخیسته جذبه شو
دجذبې سمندر یوړه
د ښکلا د سیند څپه شو
***
بیا مسکی شوو لکه شمه
ویل یې دا ماشوم دې څه دی؟
زړه یې ډک د خدای له نوره
داچې ټول لېمه ،لېمه دی
د ښایست سیورۍ پرې شوی
او دې سیورې ته ویده دی
***
مورې دا ماشوم به ښه شي
که له وسه دې پوره وي
داسې ښکلې راپیدا کړه
چې سپیڅلې سېپاره وي
باک یې نشته دې مورجانې
که مریم ، که صفیه وي
***
خو چې زړه یې داسې پاک وي
لکه پاکه ملغلره
یو دریاب د عاطفې وي
یوه کاواکه ملغلره
چې ترې بله کومه نه وي
ارزښتناکه ملغلره
***
زر ویالې د رڼوشاتو
زر ځنګلې د ګلابو
په سپرلې زړه کې یې ناڅي
زر غزلې د ګلابو
او پستې وریښمینې ګوتې
وي غندلې د ګلابو
***
زرنرګسه یې لیموکې
زر یې زلفو کې ریحان وي
خوږې شونډې یې انګور وي
شوخې سترګې یې مرجان وي
تکه سپینه خامه خوله یې
د اویا غمیو کان وي
***
لمر یې سترګو نه راخیژي
شپه یې زلفو کې ویده وي
پسرلي پکې زرغون وي
مخ یې مسته ایینه وي
پروا نشته ، پروا نشته
که مریم ، که صفیه وي
***
ملغلرې په زرګونو
له بڼو یې اویزاندې
لکه ورک ماشوم له موره
لالهاندې لالهاندې
لکه زرچینې د زرو
رابهاندې ، رابهاندې
***
دغه اوښکې ملغلرې
به له ځان سره راوخلې
دا سپیڅلې راڼه ستورې
به اسمان سره راوخلې
دغه ټولې به مورجانې
له قران سره راوخلې
***
ټوله شپه ورته رڼه کړه
او سحرته به یې راوړې
بلاګانې د رپسې دي
د خدای درته به یې راوړې
دې د مینې پیغمبر ته
دې شرر ته به یې راوړې
***
بس سودا د ژوند په سر ده
دا لمدې اوښکې په څو دي؟
د مودو ، مود رنځور یم
ستا تروې اوښکې په څودي؟
تاته وایم ،تا ته وایم!
داډیوې اوښکې په څو دي؟
تبصره / نظر
نظرات / تبصري
د همدې برخي څخه
شریک کړئ
زمونږ فيسبوک
