د وطن زړه کابل له سختو شېبو تېرېږي
هاغه د دنګو غرونو منځ کې کلا بند د زړونو ښارګوټی.
دلته هيڅوک په امن ندي. يوه وېره حاکمه ده. له هرې خوا د برچو، مرميو او بمونو ګوزارونه دي.
چې په چا شک کېږي ټولو له وار وروسته لاسونه شاته نيولي.
هیڅوک نه پوهیږي دا مرګونې لړۍ به تر کومه دوام کا. څومره نورې ځوانۍ به وخوري. د مسولیت احساس نشته. هغه چې د خلکو د سر امنيت ټينګښت کې پاتې راغلی تر ټولو بر سر ناست او تر ټولو زيات بړ بړ غږېږي. ګزارشونه او پټکې یې چې لولم/اورم او بيا یې د کار پايلې؛ له شرمه خوله شم.
ړندو پلويانو ته یې چې ګورم په پټو سترګو د جار، قربان ثنا خوان دي. سترګې ندي سم هډوکي دي.
خدای دې مل شي د وطن او د ملګرو!
تبصره / نظر
نظرات / تبصري
د همدې برخي څخه
شریک کړئ
زمونږ فيسبوک
