ساعاتی پیش دمشق شاهد شدیدترین بمبارد در تاریخ خود بود

تبصره.
ساعاتی پیش دمشق شاهد شدیدترین بمبارد در تاریخ خود بود.تاسیسات مهم دولتی هدف قرار گرفت، مردم در وسط شهر می دیدند که ساختمان وزارت دفاع چطور منهدم می شود.
اسراییل اعلان کرد که جنوب سوریه باید خلع سلاح شود.
و بر ادامهء حملات خود تاکید کرد.
اسراییل  وارد فصل دیگری میشود ،آنچه صورت می پذیرد زین بعد فقط توسعهء اراضی غصب شده توسط اسراییل نیست بلکه سید وسردار سازی اسراییل بر همه جهان اسلام است یعنی همان اسراییل بزرگ.
دولت نوپای سوریه معلوم میشود جز دو گزینه ندارد:
 گزینه اول اینکه  تسلیمی خودرا رسما اعلان کند که عبارت از ترک هر نوع مطالبه در خصوص جولان ،و قبول سیادت اسراییل بر  ساحات دروز نشین و حتی ساحل سوریه است،واین مشخصا تحقق همان هدف ممتد صلیبی است که از قرنها به اینسو ادامه دارد.و در این آرزو از آمریکا تا روسیه شریک اند. اما قضیه به این تسلیمی هم ختم نمی‌شود و آن اینکه برای تضمین سیادت رسمی اسراییل در آن ساحات، دولت مستقر در دمشق نیز نباید سلاح داشته باشد، کافیست چند پولیس داشته باشد ،دقیقا همان ماجرای تشکیل خودگردان فلسطین.
گزینهء دوم همانا وارد شدن دولت نوپای. سوریه در یک جنگ با اسرائیل است که در این صورت اگر آماده شهادت ده ها هزار افراد خود و کشانیدن نبرد در درون اراضی اشغالی نباشد دمشق نیز به غزه تبدیل خواهد شد یا رسما اشغال خواهد شد.
در این میان انسانهای بی عقلی پیدا می‌شوند که می پندارند ایران خواهان تأسیس دولت دروزی در سوریه است اما چنین نمی‌تواند باشد زیرا دروزی ها خودرا تابع اسراییل می شمارند و آیندهءخودرا با اسراییل می بینند و هر نوع توسعه وتسلط اسراییل بر اراضی به سود ایران نیست.بلی شاید ایران در خصوص رویدادهای سوریه شامت باشد اما آثار این رویدادها فراتر از شماتت و خوش شدن است،بلکه در حقیقت اسراییل با این طریق قصهء ترکیه را در سوریه هم مفت میسازد.
هردو گزینه برای دولت نوپای سوریه تلخ است.
دولت نوپای سوریه افراد مخلصی دارد که می‌خواهند وطن بسازند اما دنیای صلیبی به قصد نمی خواهد ساحات مسلمان نشین دولت داشته باشند،دنیای صلیبی می‌خواهد  مخصوصا سوریه دوباره به سوی حاکمیت جماعت های افراطی برگردد که در آن حال آن جماعت ها در حق مردم خود همان چیزی را انجام می دهند که اسراییل انجام می دهد.
اما در این میان دولت های عربی می توانند معادله را تغییر دهند ولی معلوم میشود که آنان دولت نوپای سوریه را هم در مقابل بقاء قصرهای خود فروخته اند
اینجا گزینه دیگری نیز هست و ان اینکه دولت نوپای سوریه رسما با ایران اتحاد کند و در ان صورت خط ارضی ایران با اسراییل در تماس شود و این یقینا تهدید بزرگی برای اسراییل خواهد بود ولی این گزینه از جمله نوع هشتم محال است زیرا نه ایران سابقه خوبی در سوریه دارد و نه تعصب پان عربیسم که فقط متوجه ترکیه وایران است برای سوری ها اجازه می دهد که چنین جرئتی را نمایند.
خطرناکترین نکته این است که اسراییل در یکسال اخیر تقریبا تمام اسلحه ثقیل و پایگاه های دولت سوریه را نابود کرده است و ارتش نوپای سوریه به چراغ سبز ومشورت چند دولت عربی سکوت کرد ورنه اگر در ان زمان جواب متقابل می داد شاید وضع چنین نمی بود
کومیدی ترین بخش این است که میان دولت های غربی و عربی در خصوص دشمنی با قضایای جهان اسلام و غدر در حق اهل غزه جز یک نقطه ی که بر سر عین نشسته است هیچ فرقی دیده نمی شود.