نامه سرگشاده ودلسوزانه آقای احمدسعیدی به مقام رهبری جمهوری اسلامی ایران بخاطر اخراج مهاجرین عزیزما ازایران درهمچوشرایط دشوار

اسلام عزیز مارا به انصاف امر میکند 
هرشخصیت سیاسی کشور که از,هموطنان مهاجر خویش حمایت میکند قابل تمجید است. 

نامه سرگشاده ودلسوزانه 

آقای احمدسعیدی 
به مقام رهبری جمهوری اسلامی ایران

بخاطر اخراج مهاجرین عزیزما ازایران درهمچوشرایط دشوار ,
----------------------

با عرض سلام !
نامه‌ی سر گشاده به حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای رهبر مذهبی جمهوری اسلامی ایران

جنابعالی این نامه را نه با قلم، بلکه با زخمی‌ترین وجدان و بغضی فروخورده از درد می‌نویسیم؛ با زبانی که سال‌ها در سکوت زیسته، با دلی که زیر آوار تحقیر، بی‌خانمانی و اخراج، ترک‌خورده و هنوز هم در تمنای عدالت اسلامی می‌تپد.  

ما مهاجرین افغانستان، همان مردمانی هستیم که با امید به امت واحده اسلامی، با آرزوی پناه در سرزمین ولایت، رنج هجرت را بر دوش کشیدیم. در این سرزمین جمهوری اسلامی ایران کار کردیم، تحصیل کردیم، با ایران شریک رنج و همراه سختی‌ها بودیم. اما امروز، اخراج‌های بی‌رویه، برخوردهای تحقیرآمیز، محدودیت‌های اقامتی، کودکان بازمانده از آموزش، زنان در غربت، مردانی در ناامیدی؛ این‌ها تصویری از وضعیت امروز ما مهاجرین است.  

سازمان ملل متحد، دردی از ما دوا نکرد آن یک اداره بروکراسی است طالبان که مسئول رسمی حکومت  افغانستان گفته میشوند، در قبال مردم‌شان سکوت پیشه کرده‌اند. فقط میگویند امروز این تعداد مهاجر اخراج شده است، آقای خامنه‌ی امروز شما تنها مانده اید، آخرین مرجع برای صدور رأفت اسلامی، مرهمی بر زخم‌ دل‌های ما مهاجرین شوید.

شما که خود را وارث مکتب علی(ع) و فریادرس مستضعفین می‌دانید، ما را فراموش نکنید. اگر صدای ما به جایی نمی‌رسد، شما صدای ما باشید. نه از سر نفع، بلکه از سر انسانیت. نه از سیاست، بلکه از دین، از اخوت اسلامی، از همزبانی و انسانیت.

ما سزاوار این رنج نیستیم. فرزندان‌مان سزاوار بی‌سرنوشتی نیستند. زنان‌مان سزاوار اشک بی‌پناهی نیستند.  
از شما می طلبیم:

از مسئولین جمهوری اسلامی بخواهید اخراج غیرانسانی و تحقیر مهاجرین افغانی متوقف شود.  
زمینه تحصیل، کار و زندگی در شأن انسانی فراهم شود.  
رأفت اسلامی، نه فقط در شعار، بلکه در عمل جاری گردد.  

با اشک، با امید، با آخرین رمق‌ دل، از شما مدد می‌طلبیم.  
باشد که تاریخ، این سکوت شما را سکوت علی(ع) ننامد، بلکه فریاد حسین(ع) بخواند.

با احترام 
احمد سعیدی