غرب ومدیریت مباحث اسلامی

امروز در مسیر راه از یک شهر به شهر دیگر، یک برنامه را در یوتیوب گوش دادم.

این برنامهء دورو دراز عبارت از گفتگو یا مناظره میان دو نفر بود، یکی این دو نفر محمدابن شمس الدین نام دارد که اهل سوریه است و نفر دیگر حسن الحسینی نام دارد که میگوید افغانی الاصل است و در البحرین زندگی می کند، این هردو نفر در فضای مجازی شهرت کلان هم دارند، موضوع بحث این دو نفر این بود که امام نووی چه عقیده داشت؟.

امام ابوزکریا یحی بن شرف نووی در اواخرِ قرن هفت هجری در دیارِ شام وفات نموده است، وی عالمِ زاهد وعابد و متفردالحال بوده و صاحب تألیفات بسیار در فقه وحدیث و بعضی علوم دیگر است، شرح وی بر کتاب صحیح مسلم در حدیث کتاب مشهور است همانطور که کتاب ریاض الصالحین وی مشهور است.همین اشتغال وی به علمِ حدیث باعث شده است تا متأخرینِ اهل حدیث وی را مرجع علمی بزرگ بشمارند.

در این گفتگو محمدابن شمس الدین می گوید نووی در عقیده دارای انحراف بود و از اهل بدعت بود چونکه وی در بعضی مسائل مطابق اعتقادِ اشعری سخن گفته است، و اشعری ها به قولِ وی خارج از دائرهء اهل سنت هستند.

اما حسینی میگوید اشتباهاتِ نووی باعثِ حکم به مبتدع بودن وی نمیشود. 

هردوی این دو نفر خود را از اتباع منهج سلفی میشمارند.

این محمد ابن شمس الدین بر امامِ اعظم ابوحنیفه رحمه الله نیز طعن وارد میکند، در یک ویدیو به طریق کتره وکنایه امام ابوحنیفه را به کفر هم نسبت می دهد، چه رسد به معتزله وبقیه مذاهب اسلامی دیگر که در کفر آنان شک ندارد.

این ویدیو را در ظرف دو روز نزدیک به سیصدهزار تن مشاهده کرده اند و  ونزدیک به پنچ هزار تبصره در ذیل آن نوشته اند.

خوب غرض چیست؟

این شمس الدین در المان زندگی می کند ویک تکفیریی دیگر بنام دمشقیه در لندن زندگی میکند، همانطور که یک رافضی بنام یاسرالحبیب که کار وی در هر برنامه دشنام صریح بر سیرت زنان پیامبر علیه الصلوة والسلام است در لندن زندگی میکند،طوری که یک الاغ دیگر بنام الا یاری در امریکا زندگی می کند و ده ها تن دیگر.

بر علاوهء اینها یک تعداد علماء معروف و صادق هم در شهرهای غرب زندگی می کنند که شنوندگانِ زیاد دارند.

اکثریت مباحثی که از آدرس اینها مطرح میشود یا مباحث تکفیر است، یا مباحث فتنه است، یا مباحثِ علمیی هست که به طرح آن در این زمان هیچ نیازی نیست.

هزاران جوان نیز در پای این مباحث نشسته و با هم درگیر میشوند.

تعداد زیادی از اینها در رأس همین شمس الدین به ذکرِ قباحتِ دمکراسی واینکه کفر است و رضایت به آن کفر است می پردازد.

شما فکر میکنید دستگاه امنیتی وتحقیقی غرب از این فعالیت ها غافل است؟

موجودیتِ این نوع اشخاص در غرب وطرح چنین مباحث از سوی آنان بیشتر از اینکه ذهن شنونده وبیننده را به اهمیت یا بی اهمیتی بحثِ انان  معطوف سازد به سرزمینی که در ان حضور دارند معطوف می سازد، و به این طریق غنای فرهنگیی غرب، اقتدار غرب، محوریتِ غرب، پناهگاه بودن غرب، فراهم بودنِ وسائل در غرب، بطورِ ناخودآگاه در اذهان بینندگان وشنوندگان وعلاقمندان این چنین اشخاص جا می گیرد.

اما این بیننده و شنونده متوجه این نمی شود که این نوع مباحث دامی برای إغفالِ وي است، دامی است که موضوع ومحتوای آن را غرب تهیه نکرده است، بلکه کینه وکدورت داخلی، حرص وشهرت طلبی، عیب جویی و تکفیر گرایی، ظلم پذیری و خونخواری، خرافات پسندی واهانات پروری، خودِ همین نوع بيننده وشنونده مسلمان تهیه کرده اند.

غرب فقط دکان خودرا برای این اشخاص کرایه داده است تا با تبلیغ متاعِ فاسدِ خود دین اسلام را به فساد مبتلا سازند، اختلاف بین الاسلامی را تشدید بخشند، فرقه گرایی را ترویج بخشند.

پس آیا غرب ملامت است، یا چنین مسلمانان معتوه وسفیه و ظلم پسند ملامت اند ؟

غرب ملامت است یا نظامهای مسلمانی ملامت اند که اندک ترین مساحتِ اظهارِ نظر را برای فرزندان خود نمی گذارند و آنان غرب را جای اظهار عقده های خود می یابند؟

برای علماء مسلمان،ومتولیان قدرت در ممالک مسلمان لازم است تا در درون خود تنوع فکری، و تنوع مذهبی، و تنوع منهجیی را که همه مشتغلینِ علوم اسلامی تولید کرده اند بپذیرند، برای آنان فضای وجود را، فضای مباحثه را بسته نسازند تا همانجا مشغول شوند ورنه غرب به بازار عقده مندان تبدیل میشود، عقده مندانی که هیچ آسیبی به غرب نمی رسانند  ولی فوق العاده به فرهنگ اسلامی و امنیت جوامع اسلامی آسیب می رسانند.

مباحثهء محمدابن شمس الدین نام وحسن الحسینی نام از سوی دیگر منتهای فقر وافلاسِ فکرِ ظاهر گرایی را نشان می دهد، فکری که حتی امام نووی محدث از دست آن در امان نیست ومنحرف وبدعتی توصیف میشود.

آیا برای یاران این مکتب افلاس زمان آن فرا نرسیده است که اندکی درنگ کنند و به نقلانیت منسجم با عقلانیت کنار آیند؟

(یا لیتَ قومی یعلمون)