حکمتيار: ما افغان ها اين پديده شوم جنگ با مساجد و نمازگزاران را قبل از اشغال نداشتيم

برادران و خواهران عزيز!

يكى از سوغات هاى اشغالگران براى ملت ستمديده ما؛ توريد و توليد گروهايى است كه جنگ شان با مساجد، نمازگزاران، امام و خطيب مساجد، مقدسات و شعائر دينى، شخصيت هاى مذهبى و جهادى؛ و تمامى خدا پرستان و اسلامگرايان بوده، پندار شيطانى شان نيز چنان كه از اين طريق به زودى و آسانى به بهشت مى رسند و رضايت پرورگارى را كسب مى كند؛ بيش از مادر و پدر بر بندگانش مهربان است و قتل يك بنده اش را چون قتل تمامى انسان ها گرفته و قاتل عمدى يك مسلمان خداپرست را لعنتى، دوزخى دائمى و مستحق خشم و غضب الٰهى دانسته است.

ما افغان ها اين پديده شوم را قبل از اشغال نداشتيم؛ و حتىّٰ نشنيده بوديم كه عده اى در پوشش دين به جنگ دين و دينداران بروند؛ و براى انفجار در مساجد و كشتار مؤمنان و نمازگزاران توجيه دينى و مذهبى داشته باشند؛ در دوران اشغال شاهد اين نيز بوديم كه انفجارى در مسجد، مدرسه، مكتب، شفاخانه و امثال آن صورت گرفته، رسانه هاى دولتى آن را عمليات انتحارى تبليغ كرده و به مجاهدين نسبت داده؛ در حالى كه نه نامى از انتحار كننده گرفته شده و نه هيچ تصوير و سندى كه ثابت كند اين عمليات انتحارى بوده؛ گاه گاهى اين نوع عمليات به گروهى منسوب مى شد كه افغان ها نامش را فقط پس از اشغال شنيده اند. يك آدرس مجهول؛ دستپاكى براى عمليات تروريستى شبكه هاى استخباراتى. ما بليك واتر را نيز در دوران اشغال ديديم؛ اكثريت افغان ها گمان مى كردند كه انفجارات در مساجد و ترور شخصيت هاى مؤمن و مجاهد كار اين شركت امنيتى مشتمل بر جنگجويان اجير است كه براى اين نوع عمليات استخدام شده اند؛ در همين مرحله بود كه آدرسى مجهول براى قبول مسئوليت اين نوع عمليات ايجاد شد؛ و بر انفجارات در مساجد نام عمليات استشهادى را گذاشت؛ در حالى كه هيچگاهى شهرت انتحار كننده را با مردم در ميان نگذاشتند و با ارائه هيچ مدرك و سندى ثابت نكردند كه كسى تا اين حد احمق و سفيه باشد كه شهادت و بهشت را در كشتار نمازگزاران و مسلمانان بى گناه جستجو كند.