کشور امارات با تمام جسارت، به امت اسلامی خیانت نموده

کشور امارات با تمام جسارت، به امت اسلامی خیانت نموده و با دشمن دیرینه و قسم خورده شان (صهیونیسم) بدستور آمریکای جنایتکار، دست به یک کاسه شده و برخی از کشورهای عربی نیز، این خیانت را به فال نیک گرفته و برای امارات کف تشویق زدند.

و تأسف آورتر اینکه تعدادی نوکر و مزدور بنام پیروان واقعی اسلام، زیر عنوان "صلح با یهود" این خیانت را توجیه و تفسیر میکنند.

اولاً: بدون تردید وقتی ما صهیونیسم، میگوئیم؛ منظورما یهودیان حربی است. یعنی یهودیانی که با مسلمانان در حال جنگ بوده و سرزمین اسلامی (فلسطین) را اشغال نموده اند.

ثانیاً: از این مزدوران و فریب خوردگان چند پرسش دارم، شمائیکه این خیانت ننگین را توجیه میکنید و زیر عنوان "صلح با یهود" به آن رنگ شرعی میدهید، سؤالات ذیل را پاسخ دهید:

1- آیا صلح دائمی با کافر حربی، جواز دارد؟

2- آیا صلح بمعنای موالات با دشمن است؟ اگر نیست که یقیناً چنین است. پس چرا سرود ملی اسرائیل "هاتیکوا Hatikvah" در سرزمین اسلام "امارات" در حضور وزیر ورزش و فرهنگ اسرائیل گذاشته شده تا جای که این وزیر از شدت خوشحالی اشک های خودش را کنترل کرده نتوانست، پخش و نشر گردید؟(1) آیا این موالات نبوده و رضایت بر اشغال و جنایت شان نیست؟

3- آیا مسلمانان ملت واحد نیستند؟ اگر هستند؟ آیا جواز دارد حاکم مسلمان با کافری صلح نماید، که در گوشه ي از سرزمین اسلامی (فلسطین) مسلمانان را قتل عام میکند؟ آیا این نقض عهد پنداشته نمیشود؟

4- کدام صلح؟ آیا اینها با هم در جنگ بوده اند؟ بعد از 1967 مگر با هم رویارویی داشته اند؟ و آیا از روزی که آمریکا دستش در خاورمیانه بازتر شد، اینها با هم نبوده و در قتل و کشتار، همکار نبودند؟

5- آیا جواز دارد، با دشمنی صلح نمود که خانه تان را اشغال نموده و در آن آقایی میکند؟ این صلح است یا باداری کردن؟ (استدلال به صلح رسول الله با مشرکان مکه نکنید، زیرا از جهات و جوانب مختلف، قیاس مع الفارق است).

6- آیا جای دادن یهودیان و به رسمیت شناختن غصب شان، در جزیرة العرب جواز دارد؟ خصوصاً یهودیان صهیونی که ریشه شان بر میگردد به یهودیان اروپایی، و انگلیس و آمریکا این غدّه های سرطانی را در قلب امت اسلامی جای دادند.

و خیلی پرسش های دیگری که هر انسان مسلمان و عاقلی باید از خودش پرسیده و پاسخی از شریعت اسلامی بر آنها، دریافت نماید.

در اخیر میخواهم به سخنی از امام مالک رحمه الله، نوشته ام را پایان دهم؛ ایشان میفرمایند: "أَخَسُّ النَّاسِ مَنْ بَاعَ آَخِرَتَهُ بِدُنْيَاهُ، وَأَخَسُّ مِنْهُ مَنْ بَاعَ آَخِرَتَهُ بِدُنْيَا غَيْرِهِ" (مسند الموطأ للجوهري 1/102).

ترجمه: پست ترین مردمان کسی است که آخرتش را با دنیا عوض میکند، و پست تر از او کسی است که آخرتش را بخاطر دنیای دیگران، خراب و برباد میکند.

و شما ای مزدورانِ که اعمال ظالمان و خیانت کاران را توجیه میکنید، از کسانی هستید که آخرت تان را بخاطر دنیای دیگران تباه و برباد میسازید.

حداقل سکوت نموده تا امروزیان و آیندگان شما را به چشم مزدوران و درباریان دین فروش، محسوب نسازند.