یک خاطره از یک مجاهد!
حبیب الله موحد ابراهیمی
دوستی وارد دفترم شد بعد از احوال پرسی روی چوکی نشست .
بعد از لحظاتی سوال کرد که با موحد شهید چه نسبتی دارید ؟
گفتم ؛ من برادر چهارمی شهید هستم .
دوباره بلند شد و صورتم را بوسید و اشک از گونه هایش از لابلای ریش سفیدش مانند مروارید غلطیدن گرفت و آه سردی کشید و گونه هایش را پاک کرد و با عالمی از بغض که گلویش را فشار میداد شروع به حکایتی کرد .
و گفت. دقیق بیاد دارم که در سال ۱۳۵۹ که در رادیو ی که از طرف حزب اسلامی ساخته شده بود توظیف شدم آنجا کسی بود بنام موحد .
وقت پختن غذا رسید و من به موحد گفتم که لطفا آشپزی را شما انجام بدهید و کار های دیگر را من انجام میدهم .
هیچ شناختی از او نداشتم .
فقط دیدم سن شان خورد است و این دستور را برایشان دادم .
کسانیکه از او شناخت داشتند برای یک عملیات نظامی علیه روسها رفته بودند .
تا اینکه برادران از سفر برگشتند و دیدند که من بالای موحد عزیز آشپزی میکنم .
مرا گوشه کردند و گفتند با آنکه موحد عزیز به ما گفت که نباید تو بفهمی اما ما تحمل کرده نمیتوانیم و ببینیم که بالای آمر خودت آشپزی میکنی .
بعد متوجه شدم که من بالای این عزیز و آمر خودم که آمر رادیو بود یک ماه آشپزی کردم اما او یک لحظه هم به من نشان نداد که او آمر من است .
این است یکی از صفات طالوت موحد شهید امیر جهاد در پروان
تبصره / نظر
نظرات / تبصري
د همدې برخي څخه
شریک کړئ
زمونږ فيسبوک
