افغانی كه نمیخواهد بجنگد

نویسنده: بروس ریچاردسن  - مترجم: داکتر میر عبدالرحیم عزیز

نوت- مقاله ذیل را به دری و انگلیسی بخوانید و از گذشته های ننگین مسعود باخبر شوید:

بروس ریچاردسن (Bruce Richardson) نویسندۀ معروف امریكائی در امور افغانستان مضمونی را تحت عنوان “افغانی كه  نمیخواهد  بجنگد”  بتاریخ 22 می سال 2003 به رشتۀ  تحریر  در  آورد  كه اینك  ترجمۀ  آنرا  غرض آگاهی بیشتر هموطنان به ارتباط  حقایق تاریخی کشور تقدیم  میدارم. جا دارد که از خدمات قابل قدر بروس ریچاردسن برای مردم افغانستان اظهار قدردانی نمود. او توانست که از روابط سری احمد شاه مسعود با کی جی بی و اسرار معاهدۀ مخفی مسعود با قوای اشغالگر شوروی پرده بردارد و هویت  ضد ملی وی را به مردم و جهانیان بشناساند.

در سال 1983 زمانیكه احمد شاه مسعود تصمیم گرفت كه دیگر علیه قوای اشغالگر شوروی نه جنگد، سی آی ای  (CIA)به این نتیجه پریشان كننده رسید كه احمد شاه مسعود در یك معامله سری با شوروی داخل شده بود.  چیزی كه سبب ناراحتی شد این بود كه این بار اول نبود.  در سال 1981 و بعداً در سال 1982، احمد شاه مسعود از جنگ به نفع روس ها منصرف گردید، در عوض مسكو تهییه   یك مقدار مواد غذائی،  پول و ترك آن  منطقه را به نفع احمد شاه مسعود  وعده داد.  این یك منطق ضعیف است كه حامیان مسعود بكار برده و او را قهرمان میخوانند.  در حقیقت همین عمل احمد شاه مسعود بود كه باعث تمدید جنگ در سائر نقاط كشور گردید.  حینیكه قشون 40 نظر به خیانت احمد شاه مسعود از پنجشیر آسوده شد، تمام قوت آتش خود را به سوی جنوب، غرب و جنوب شرق افغانستان متمركز ساخت و در سراسر دورۀ اشغال كشور مسعود در خدمت ولینعمت های روسی خود باقی ماند.

سی آی ای (CIA) گمان نمود كه درین وقت به تعداد سه صد قومندان مهم در جنگ علیه شوروی فعالیت دارند.  عامل عمدۀ منطقوی و جغرافیائی، احمد شاه مسعود را فرد عمده جلوه داد.  درۀ محصور پنجشیر به پایتخت و میدان های هوائی كه قوای 40 در آن متمركز گردیده، نزدیك است. روس ها به اهمیت ستراتژیك خطوط مواصلاتی  شاهراه سالنگ برای وسائل مخابراتی و تهییه مواد برای قوای اشغالگر خود پی برده و میدانستند كه قوای شان از حیرتان تا كابل با در نظر داشت مانع طبیعی هندوكش  و در صورت جنگ واقعی بسیار آسیب پذیر خواهد بود.  واقعاً كه روس ها درین منطقه به امنیت ضرورت داشتند كه بتوانند جنگ را در سائر نقاط كشور طبق دلخواه پیش ببرند.  جنرال گروموف روسی قومندان قوای 40 اظهار داشت كه: “مسعود اگر میخواست  میتوانست صرف با پرتاب پاچه های سنگ این منطقه را به قبرستان قوای روس تبدیل كند.  ما اصلاً نمیتوانستیم بدون باز بودن این راه یك روز را هم بقا نمائیم.”

سازمان سی آی ای  (CIA )  فهمید كه از نگاه جغرافیائی، درۀ پنجشیر یك منطقه كلیدی به شمار میرود.  در سال 1983،  سی آی ای،  گست افرا كوتوس  (Gust Avrakotos)  كفیل ادارۀ عملیات جنوب آسیا را به لندن فرستاد به این اعتقاد كه سازمان امنیت خارجی انگلیس   MI6   قبلاً رابطه مخفی  را با مسعود بر قرار كرده است.  سی آی ای (CIA) همچنان درك نمود كه احمد شاه مسعود بار دیگر جنگ را علیه روس ها متوقف ساخته است.  درین وقت، قانون امریكا اجازه نمیداد كه مامورین رسمی امریكا به افغانستان سفر نمایند، بناً تماس مستقیم با مسعود نا ممكن بود.  مامورین امنیتی و كماندو های SAS  انگلیس با مانعی مواجه نبودند و وقتاً فوقتاً  به درۀ پنجشیر سفر میكردند.  طبق اظهاریۀ افرا كوتوس، مسعود به مامورین امنیتی انگلیس شكایت كرده بود كه وی و حامیانش مقدار كمی از كمك های نظامی را از طریق ISI پاكستان بدست میاورند و روی  این دلیل از جنگ  علیه قوای  شوروی منصرف  شده  بود. MI6   همچنان  به افرا كوتوس (Avrakotos) گفت كه آن سازمان یك خط مستقیم كمك رسانی را برای مسعود كه مستقل از ISI پاكستان بوده، تا سیس نمود.  رئیس شعبۀ سی آی ای  (CIA) در منطقه،  هاورت هارد (Howard Hard) عمیقاً نسبت به احمد شاه مسعود مشكوك شده و حتی قهر گردید كه چرا وی كاروان لاری ها و تانك های روسی را در مسیر شاهراه سالنگ مورد حمله قرار نمیدهد. هاورت هارت (Howard Hart) نظرات و شك و تردید خود را در مورد مسعود به مركز سی آی ای (CIA) فرستاد.  تشویش دیگر اینكه، طبق اظهاریۀ فدیتوف (Fedetov) روسی، مسعود كماندو های قوای هوائی شوروی را به حیث محافظین شخصی خود  استخدام نموده بود. اسمای دو نفر از كماندو ها عبارت بودند از اسلام الدین (Islamutdin)     و اسام الدین (Isometdin).

 سندی گال (Sandy Gall) نویسندۀ انگلیسی اظهار میدارد كه MI6 به وی دستور داد كه یك فیلم تلویزیونی از مسعود تهییه كرده و نشان دهد كه مسعود  یك نابغۀ نظامی است.  جنرال  گروموف  (Gromov) روسی می نویسد كه بعضاً مسعود جنگ های ساختگی را با قوای ما به راه می انداخت تا شك و تردید نسبت به وی تقلیل یابد.  این گفتار گروموف توسط آمر دیپارتمنت اول كی جی بی (KGB) شیبارشین (Shebarchin) هم تائید شده است.  وی در كتاب خود به اسم “دست مسكو” نوشت كه تمام عملیات نظامی قوای شوروی در پنجشیر و ناكامی آن جعلی بوده است.

در سال 1984، مامور سی آی ای (CIA) به اسم گست افراكوتوس (Gust Avrakotos) كه در میان همكاران خود نسبت فعالیت های مخفی اش در دور جهان بنام “دوكتور كثیف”  معروف است بسوی پشاور پرواز نمود تا با برادر احمد شاه مسعود در عقب هوتل دین ملاقات نماید.  درین دیدار، مامور CIA به برادر مسعود اظهار داشت كه CIA یك حساب بانكی برای مسعود در یكی از بانك های سویس باز خواهد  كرد و یك خط ارسال اسلحه مستقل از ISI را هم به جود خواهد آورد. سوال درین جاست كه چرا امریكا و انگلستان احمد شاه مسعود را كمك نمودند؟

هم سی آی ای (CIA) و هم سازمان امنیت خارجی انگلیس MI6 بدون هیچگونه تردید آگاه بودند كه احمد شاه مسعود قرار داد های مخفی با شورروی منعقد كرده بود.  پس چه انگیزه ای  امریكا و انگلستان را وادار ساخت تا به فعالیت های ضد شوروی خود ادامه دهند در حالیكه یكی از دریافت كنندگان كمك های شان یعنی احمد شاه مسعود از دل و جان مخفیانه با شوروی همكاری  میكرد.  بروس ریچاردسن مناقشه می نماید كه ممكن است یكی از دلایلی كه ظاهراً غیر منطقی جلوه میكند این باشد كه انگلستان میخواست تا انتقام شكست خود  را در قرن ۱۹ ازقبایل  پشتون  بگیرد و بناً امریكا و انگلستان در سدد آن شدند تا شخصی را در قوم تاجك پیدا نمایند و به حمایت وی بپردازند.  با جود كشمكش عمیق بین امریكا و شوروی، حد اقل این دو كشور بر یك مسله وجۀ مشترك داشتند: حمایت از احمد شاه مسعود در آینده. شكست تحقیر آمیز انگلستان در افغانستان در قرن 19 از جانب قبایل پشتون هر گز فراموش برتانیه نمیشود. امریكا هم در اواخر جهاد افغانستان علاقمندی زیادی به موفقیت نظامی در افغانستان نداشت و یك تعداد از اعضای سی آی ای در آن وقت بطور تحقیر آمیزی از پشتون ها یاد میكردند، بناً هیچگونه نگرانی در مورد وقوع جنگ داخلی نداشتند و حتی معتقد بودند كه زد وخورد داخلی باعث خواهد شد كه تند روان اسلامی نتوانند  به آسانی به قدرت برسند.  بروس ریچاردسن معتقد است كه چنین طرز دید خط مش ادارۀ بوش را هم نسبت به پشتون ها تحت تاثیر قرار داده است.  در روز های اول حملۀ امریكا به افغانستان، سی آی ای  سعی نمود كه با نشرات جعلی، نفوس پشتون ها را از نگاه احصائیه  نا چیز جلوه دهد.  سی آی ای  به این اعتقاد بود كه با به قدرت رسیدن احمد شاه مسعود، یك حكومت متمایل به غرب در افغانستان تشكیل خواهد شد.  اما نشر كتاب از میان چشمان دشمنان من  “Through My Enemies Eyes”   این را ثابت ساخت كه احمد شاه مسعود مطبوعات و سیاستمداران غرب را در مورد طرز دید سیاسی  ضد غربی خود،  روابط صمیمی اش با شوروی و بی اعتنائی وی به حقوق زن كه برای بیش از 20 سال ادامه داشت، فریب داد.

پولی كه به وسیله سی آی ای (CIA) و MI6 برای وی در بانك های سویس ذخیره شده بود درحقیقت به مردم افغانستان تعلق داشت  و دارد و نباید به مصارف شخصی مسعود و فامیلش میرسید.  این حساب بانكی كه در سال 1984 در سویس تاسیس گردید،  دلیل اصلی مناقشه بین فهیم و برادران احمد شاه مسعود می باشد.  فهیم ادعا دارد كه این پول جز ملكیت شورای نظار است،  در حالیكه برادران مسعود تاكید میورزند كه این پول به فامیل مسعود تعلق دارد و هر طوریكه لازم دانند از آن مستفید خواهند شد. ثروت فعلی اسمعیل خان، برهان الدین ربانی، فهیم و دوستم به صد ها میلیون دالر بالغ میشود.  برعلاوه، هر یک این افراد نا صالح از خانه های لوكس، موتر های سال، غذا های بی نظیر و حوض های گرم برای آب بازی لذت میبرند در حالیكه میلیون ها افغان در فقر و گرسنگی دست و پا میزنند.  جای تعجب اینكه این افراد خود را نماینده و حامی مردمی میدانند كه از فرط گرسنگی و غربت در حال مردن اند.

این بیعدالتی وحشتناكی است كه بوسیله سازمان های امنیتی امریكا، روس، ایران، برتانیه و سائر كشور ها  خلق شده است و  حقوقدانان برجسته جهان  مصمم اند تا در آینده جلو چنین خود سری ها و بیعدالتی ها را بگیرند.  این امیدواری وجود دارد كه حقوق دانان ورزیده سعی نمایند كه پول و ثروت هنگفتی كه فعلاً در دست جنگ سالاران و جانیان قرار دارد و باعث تقویه موضع ایشان در مقابل ملت میگردد از دست ایشان خارج ساخته شده و برای مردم افغانستان و كشور شان به مصرف برسد.  جامعه شناسان طراز اول جهان معتقدند كه مردم افغانستان از نتایج مصیبت بار جنگ های تحمیلی رهائی نخواهند یافت مگر اینكه چنین اشخاص درنده خو از قدرت بیافتند.  بدبختانه در افغانستان، كلیه جنگ سالاران مشتری روسیه، امریكا، ایران، برتانیه و سائر كشور ها اند و در عوض مردم افغانستان در رنج و عذاب ستمگران بسر میبرند.

معامله مخفی مسعود با مسكو بود كه روس ها  سر زمین وسیعی در شرق و جنوب افغانستان منهدم كردند.  قریه جات نابود گردید، كانال های آبیاری به خاك مبدل شد، حیوانات اهلی مردم  طور فجیعی زیر كشتار رفت، محصولات زراعتی و غذائی سوختانده شد و مردمان بیگناه  این مناطق یا به قتل رسیدند و یا اینكه از اثر شكنجه و عذاب مردند و یا فرار كردند.  این میراث دایمی معاملۀ مخفی احمد شاه مسعود با روس ها خواهد بود.

بروس ریچاردسن مینگارد كه عدالت از مسیرش انحراف نموده است.  به اثر قوۀ آتش امریكا و فعالیت دیپلماتیكی این كشور، حلقۀ اول حامیان مسعود بر اریكه قدرت رسانیده شدند.  در یك حادثۀ  تاریخی، جانیانی كه با مسعود همكار بودند و كشور را بسوی تباهی بردند و آنرا به دالر و روبل فروختند،  حالا هرم سیاسی افغانستان را تشكیل میدهند.  غرض مشروعیت بخشیدن به غضب قدرت و اعمال ضد بشری شان، حامیان مسعود و مافیای پنجشیر وجه احمد شاه مسعود را طور دروغین  بالا برده  وبیشرمانه  سعی میكنند كه وی را قهرمان ملی جلوه دهند. درین لحظات كه جهان در خواب غفلت است، جانیان شركت جنائی مسعود همراه با مطبوعات غیر مطلع فعالیتی را به راه انداخته اند تا مردم و جهان گناهان و جنایات علیه بشریت  ایشان را ببخشد و به قهرمان ساختگی شان لقب ولی مقدس را اعطاء نماید.  مسؤولیت این حادثه ناگوار به درجه اول متوجه كشور های حامی این افراد جنایت پیشه است.  روسیه، امریكا، ایران، برتانیه و سائرین  كشور هائی اند كه این مسؤولیت را با خود حمل خواهند كرد.  این كشور ها طبق معمول جانیان را استخدام میكنند  تا حكومت دلخواه خود را به وجود آورند و یا اینكه تابع اوامر شان گردند.

The "Afghan" Who Wouldn't Fight

listen to a report regarding CIA's sponsorship to Ahmad Shah Massoud!

22/6/2003: In 1983, when Massoud stopped fighting, the Central Intelligence Agency came to the disturbing conclusion that he had cut a deal with the Soviets. What made this particularly worrisome was that it was not the first time.

In 1981 and again in 1982, Massoud had stopped fighting, in exchange for Soviet offers of food, money and guarantees that the Red Army would leave his villages alone. This is an argument routinely enlisted by Massoud supporters to justify his war record. To carry that argument to its logical conclusion, we see that such actions prolonged the war by allowing 40th Army troops to be relieved of duty in the Panjshir and free to kill Afghans elsewhere, not to mention to facilitate the free-flow of war materiel to Soviet military units. For the entire occupational decade, Massoud remained in the service of his Russian patrons.

 At that time, the Agency reckoned that there were about three hundred serious commanders in action against the Soviets. The critical factor of terrain made Massoud indispensable. His Panjshir Valley redoubt lies close to the capital and airfields where the 40th Army were based. The Soviets also realized the strategic importance of securing their vulnerable lines of supply and communication along the recipitous Salang Highway that threaded its way through the imposing Hindu Kush massive from Hairatan to Kabul.

Indeed, of such importance was this safety net for the prosecution of war, 40th Army commander General Boris Gromov noted that, "Massoud could convert the area into a graveyard for the Russian troops by only throwing rocks had he chosen to do so. We simply could not survive without keeping this area open."

 The CIA realized early on that geographically, Panjshir was the key. In 1983, the Central Intelligence Agency dispatched Gust Avrakotos, acting chief of the South Asia Operation Group to London, acknowledging MI6's intimate connection to Massoud and to find out why Massoud had once again stopped fighting. At this time, U.S. law prohibited government officials from traveling to Afghanistan. The CIA could not, therefore, contact Massoud directly. British SAS commandoes, however, had no such impediments and made frequent trips to Panjshir.

According to Avrakotos, MI6 representatives related that Massoud complained of "receiving a disproportionate share of military hardware through the Pakistani ISI conduit," a supply system heretofore agreed upon by both the ISI and CIA, and that is why he stopped fighting. MI6 also claimed to have set up an arms pipeline for Massoud independent of the ISI. CIA Station Chief, Howard Hart, was deeply suspicious, even angered by Massoud's refusal to attack Soviet convoys on the Salang highway. He passed on his doubts to Langely. It was also of concern to the Agency that Massoud employed Soviet airborne commandos as his personal bodyguards. According to A.Fedotov, former CPSU and currently chief of the Ukrainian successor agency to the KGB, the SBU, the names of two bodyguards have been revealed, Islamutdin and Isometdin respectively.

However, Brigadier Muhammad Yousaf, who alone was in charge of weapons distribution to the Afghan resistance and renowned author of the "Bear Trap" challenges Massoud's position. He states that Hekmatyar and Massoud each received equal arms shipments of 19-20% from the U.S. funded, ISI pipeline in spite of the fact that ISI chief General Akhtar harbored the deepest suspicions about Massoud.

Akhtar profoundly resented the gushing publicity about "this Afghan who

wouldn't fight." He also knew that MI6 agents masquerading as journalists

were part of Massoud's propaganda machine. As a case in point, British

author Sandy Gall, allows that MI6s requested that he embark on a mission to Panjshir to produce a TV documentary that would show Massoud as a guerrilla chief possessed of military and tactical genius. Gromov would later write in his memoir "Limited Contingent" that "Massoud sometimes used to stage sham skirmishes with the Russians to put off chances of suspicions about his activities among other Mujahideen groups." A fact corroborated by the head of First Department KGB, Leonid Shebarshin, in his account of the Soviet/Afghan War, "The Hand of Moscow." Shebarshin characterized the fabled Panjshir offensives as fiction.

    In 1984, CIA agent Gust Avrakotos, known amongst his colleagues at the Agency as "Dr. Dirty", due to his clandestine activity around the globe,

flew to Peshawar in disguise to meet with Massoud's brother behind Deans

Hotel. At this meeting, Avrakotos stated that the CIA would establish a

Swiss bank account for Ahmad Shah, and that a circuitous arms pipeline that would circumvent the established ISI route would also be established.The question that cries out for explanation is.why? Both MI6 and CIA were under no illusions about Massoud's contractual obligations to the Russians. What could possibly motivate two governments engaged in covert anti-Soviet operations to ignore wholesale collaboration by a major recipient of their military and economical aid?

Though seemingly illogical, could it be possible that the British were still

to this day actively seeking revenge over the humiliation suffered in the

nineteenth century at the hands of the Pashtun tribes? As difficult as this

may be to comprehend, 19th century Afghanistan history has amply

demonstrated this phobia and the retributive foreign policy trait from

Whitehall. From the American perspective, one could argue that Washington did not seek a military victory in Afghanistan, indeed, Agency insiders have not only talked disparagingly about Pashtuns but have also said they would not be overly concerned if the "Afghans went on killing one another." In their cold and calculating worldview, this would diminish the chance of a "fundamentalist government" from emerging in an anticipated leadership vacuum following a cessation of hostilities. This hypothesis is currently supported by Bush administration bellicosity towards the Pashtuns. During the initial days of the U.S. invasion the CIA attempted to render the Pashtuns statistically insignificant with the publication of fabricated census reports. With Massoud at the reins of power, the U.S. reasoned, a pro-Western government would emerge. But on the question of credibility, the transparency of Massoud's so-called pro-Western orientation became clear. See newly released "Through Our Enemies Eyes.""Massoud misled the media and Western politicians about his radical anti-Western views, his intimate relationship with the Russians, as well as his misogynistic orientation for over twenty years."

In recognition of promiscuous Swiss bank accounts and cash distributions

provided by the CIA and other intelligence agencies to combatants in a time of war has led international jurists to seek an amendment to the Geneva Conventions. The distribution, such as provided Massoud by CIA and MI6, reportedly in the tens if not hundreds of millions of dollars belongs to the Afghan people and was never earmarked for Massoud's personal expenditures. Also, there is the concern that such an amorphous cash distribution to combatants in order to secure an outcome during hostilities must be perceived as "interference in the internal affairs of a sovereign country." An eventuality currently codified and considered a violation of international law under the Convention.

The proposed amendment would stipulate full financial disclosure and

accountability of covert and overt funds from a government entity to

combatants. The original Swiss account established in 1984, for Ahmad Shah Massoud, is at the core of an ongoing rift between Fahim and Massoud's surviving brothers. Fahim claims the funds are the property of

Shura-i-Nizar, while the Massouds steadfastly maintain that the money is for the sole discretion of the Massoud family to utilize as they see fit.

The current power base in Afghanistan, notably that of Ishmael Khan,

Muhammad Fahim, Rashid Dostum and Burhanuddin Rabbani, have individual net worth in the hundreds of millions. In addition, each enjoys a lavish lifestyle, complete with well armed militias, the finest of automobiles, the finest in cuisine, sumptuous palaces in which to live, heated swimming pools, while the Afghan people, people they claim to represent are starving, lack potable water and shelter and or access to the most rudimentary educational opportunities and basic medical services.

It is to this terrible injustice, created by the intelligence services of

Russia, the U.S., Iran, Great Britain and others that our esteemed jurists

are dedicated to prevent in the future. It is a mockery of justice and an

insult to ones intelligence to suggest that somehow the monsters bosses of the Northern Alliance hold legal title to these enormous sums, as if somehow they were gained through lawful endeavors. There is, however, hope, it is the fervent hope of the body of distinguished jurists that the enormous sums of ill-gained money now in the hands of those who are collectively known as the "warlords" can be foreclosed upon and returned to benefit Afghanistan and the people as a whole. World-class sociologists have stated unequivocally that closure from the horrors of war will not take place unless and until these predators are de-fanged.

Unfortunately for Afghanistan, at present the warlords are subsidized

clients of Russia, the U.S., Iran, Great Britain and others.

When advised by recent travelers to Kabul of a route that threads its way

out to the airport and renamed in Massoud's honor, or of the

larger-than-life posters of his image that litter the cityscape, protected

by strong-arm thugs, one is reminded that while in the service of the 40th

Army, Ahmad Shah Massoud was unmoved by a series of intelligence reports that concluded that the Soviets were laying waste to a huge strip of land between the Pakistani border and their major garrisons and cities in Afghanistan. Villages were being bombed, irrigation canals destroyed,

livestock slaughtered, crops burned, and civilians murdered, tortured and

forced to flee the country. The Russian war machine had embarked on a

scorched-earth policy. This will be Massoud's lasting historical legacy.

Justice perverted, Massoud's inner circle survives today, thanks to American airpower and diplomatic cover. In a cruel twist of irony, the war criminals and collaborators who were complicit in Massoud's extra-curricula

activities, and those who sold out the Afghan people for rubles and dollars, now represent the current power structure in Afghanistan. In order to legitimize their hold on power, the "Panjshiri Mafia" has elevated the

persona of Ahmad Shah Massoud to national hero status. While the world

sleeps, anesthetized from the horrors of 25 years of bloodshed in

Afghanistan by an uninformed press in tandem with Massoud's propaganda

machine, the remnants of Massoud's criminal enterprises now seek absolution from their crimes against humanity by attaching themselves to their manufactured saint. Responsibility for this miscarriage, however, must also be borne by their patrons.Russia, the U.S., Iran, Britain and others who routinely employ criminals in order to secure a government or cause amenable to their dictate.