حکمتيار: ما و جهان اسلام از وحدت و همآهنگى ها ميان ابر قدرت ها و اشغالگران صدمه ديده ايم

برادران و خواهران عزيز!

ما و جهان اسلام در مجموع؛ هم از وحدت و همآهنگى ها ميان ابر قدرت ها و اشغالگران صدمه ديده ايم و هم از اختلافات شان؛ قرباني رقابت هاى شان نيز مسلمانان بوده و قربانى همآهنگى هاى شان نيز.

در جريان جنگ سرد ميان اتحاد شوروى و ايالات متحده امريكا؛ در رأس دو پكت نظامي ناتو و وارسا؛ جهان اسلام ميدان رقابت هاى سياسى، نظامى و اقتصادى مسكو و واشنگتن بود؛ بر بخشى امريكا و اذناب اروپايى اش مسلط شد و بر بخشى ديگر اتحاد شوروى؛ اگر از يك سو مصر، عراق، سوريه، يمن، سودان و در پايان افغانستان به اقمار شوروى تبديل گرديدند؛ از سوى ديگر سعودى، اردن، ايران، پاكستان و كشورهاى خليج به پايگاه ها و اقمار امريكا تبديل شدند.

پس از زوال اتحاد شوروى؛ امريكا به قدرت يكه تاز دنيا تبديل شد، خواست سيطره سياسى، اقتصادى و نظامى اش را بر تمامى دنيا تحميل كند؛ اما سنت دائمى و تغيير ناپذير الهى؛ چنان نيست كه بگذارد كشورى با سياستهاى ستمگرانه اش بر تمامى دنيا مسلط شود و براى مدت طولانى دوام كند؛ از 11 سپتمبر 2001 تا 15 اگست 2021 حوادثى رخ داد كه امريكا گراف نزولى خود را پيمود و شكستش در جنگ افغانستان و تمامى جنگهايى كه بعد از زوال اتحاد شوروى آغاز كرد و به خروج شرم آورش از افغانستان منتج شد؛ چين در تمامى عرصه ها بر امريكا پيشى گرفت و غلبه حاصل كرد، روسيه دوباره خود را جمع و جور كرد و بر پا ايستاد و جان گرفت، امروز چين تايوان را تهديد مى كند و روسيه اوكراين را. امريكا و ناتو در مجموع تشويش جدى دارند كه شايد چين تايوان را تصرف كند و روسيه ايالت مهم قبلى اتحاد شوروى را تصرف نمايد. چين حريم فضائى تايوان را به گونه مكرر نقض مى كند و به تهديداتش ادامه مى دهد و روسيه بيش از صد هزار نيروى مجهزش را در نزديكى اوكراين مستقر كرده و از امريكا خواهان تضمينات جدى است كه تحركات نظامى اش را در حول حوش روسيه متوقف كند؛ در غير آن به عكس العمل جدى نظامى متوسل خواهد شد. 

همزمان با اين شاهد منازعه جدى امريكا با روسيه در باره فروش راكت هاى دافع هواء اس 400 روسى به تركيه و عده اى ديگر كشور ها هستيم؛ امريكا و اروپا آن را نه تنها تهديد جدى براى خود و اقمار شان مى خوانند؛ بلكه باعث سرد شدن بازار فروش طياره هاى جنگى خود به شمول پيشرفته ترين جنگنده F-35 و راكت هاى پيترايت تلقى مى كنند. بحران در روابط تركيه و امريكا نيز از خريدارى اس 400 روسيه نشأت كرده و تهديد ها و تحريم هاى امريكا و اروپا و مشكلات سياسى و مالى براى تركيه را باعث شده است. 

اگر ايالات متحده امريكا نتواند مشكلاتش با روسيه و چين را حل كند و در اين سه بخش مهم؛ اوكراين، تايوان و فروش اس 400 به عقب نشينى و شكست مواجه گردد؛ يقيناً پيامد هاى اين شكست ها براى امريكا به پيمانه اى خطرناك و تعيين كننده خواهد بود كه جبرانش براى امريكا و اروپا دشوار و حتى ناممكن خواهد بود؛ و ممكن است به سرنوشت شكست اتحاد شوروى در جنگ افغانستان مواجه گردد.

اگر امريكا نتواند مانع فروش اس 400 شود؛ در آن صورت از جانبى برترى نظامى اش را از دست خواهد داد و پس هيچ كشورى بر حمايت هاى نظامى امريكا حساب و اعتماد نخواهد كرد و از جانبى ديگر ماركيت فروش پيشرفته ترين و گران ترين تجهيزات نظامى اش (اف 35 و راكت هاى پيترايت) را از دست خواهد داد.

روسيه و چين احساس مى كنند كه شكست ناتو در افغانستان؛ روحيه كشور هاى دخيل در جنگ افغانستان را به پيمانه اى تضعيف و سركوب كرده كه جرأت نخواهند كرد در آينده قريب وارد جنگى ديگر شوند؛ آن هم نه در جنگ با يك كشورى ضعيف چون افغانستان؛ بلكه با دو رقيب نيرومندش چون چين و روسيه.  

حقيقت اين است كه ناتو و در رأس آن امريكا در موقعيتي نيست كه حوصله جنگى ديگر را داشته و به پيروزى در آن اميدوار باشد. شايد مسكو با توجه به همين وضعيت؛ نيروهايش را در كنار اوكراين مستقر كرده و ناتو را به اقدام نظامى تهديد مى كند. و پيكنگ نيز تايوان را تهديد مى كند. 

تشديد رقابت ها ميان كشور هاى بزرگ و مصروف شدن شان در منازعات داخلى؛ فرصتى خوب براى افغان ها ايجاد كرده كه اگر به گونه درست و شايسته از آن استفاده شود؛ خيلى از مشكلات كنونى ما را حل يا كم خواهد كرد و از فشار ها بر افغانستان خواهد كاست.

برادران و خواهران عزيز!

حتماً شنيده ايد كه بريتانيا تصميم گرفته تا كوماندوهاى فرارى افغان را در قطعه خاصى؛ در داخل نيروهاى امنيتى بريتانيا تنظيم كند. چرا؟ هدف از تشكيل اين قطعه كوماندو نه استفاده از آن در داخل بريتانيا خواهد بود؛ نه در اروپا، آسيا و افريقا؛ شكى در اين نيست كه مى خواهد از آن در افغانستان استفاده كند. 

امريكا نيز مصروف انتقال كسانى است كه در بيست سال اشغال آنان را چون جنگجويان اجير استخدام كرد، آموزش داد و عليه ملت ما جنگاند. گشودن دفتر براى آنان در واشنگتن نيز نشانه آن است كه اشغالگران از سياست هاى ناكام و شكست شان در جنگ افغانستان عبرت نگرفته اند و خواهان تكرار تجربه ناكام خود اند؛ ولى شايد تا اين پيمانه نافهم و سفيه نباشند؛ احتمالاً هدفش فشار بر افغانستان باشد؛ تا حكومت را وادار به تسليم شدن به شرائط آنان و اعطاء سهم دلخواه به گروه ها و چهره هاى وابسته به غرب در حكومت باشد.