غزل – بلينډه بدرۍ
نه چې د ښار د خوی په کوډو او منترو واوړې
یا یې په مستو مستو جونو جادوګرو واوړې
چې شي اداوې د هر لټ یې نازنینې پسې
خماره بس په اتڼچیانو څڼیورو واوړې
نازک مزاج او څه ډارن یې د مستۍ طبیته
ایله بیله رانه د خلکو په خبرو واوړې
زه دې بې وروره یم لیدلې ماته لاره نیسې
شوله ژڼکیه خدای دې که په زورورو واوړې
د پرهرژلي ووړکي سترګې کړې په زور راپورته
د بنګړو راګه چې په لیچو بختورو واوړې
بدرې همیش به دې د خیال په برخه نه وي شګې
خدای مهربان دی کوندې زر په ملغلرو واوړې
تبصره / نظر
نظرات / تبصري
د همدې برخي څخه
شریک کړئ
زمونږ فيسبوک
