غزل – بلينډه بدرۍ
که څه اسان به رام کیدو مې قیل و قال سره زړه
خو ګډیدو مې نه ماحوله ستا کمال سره زړه
میره وراڅۍ وه ، چمبه ماره ، له مستیو ډکه
هغې به وړلو د چمبې د هر یو تال سره زړه
تمامه ورځ که د رواج له ستم چوپه ومه
خو مې خوړلی هره شپه دغه دیوال سره زړه
شاعر مزاجه وه پالل یې د احتیاط زده کول
د جینۍ پاتې شو هنر ته د کلال سره زړه
بدرۍ هیڅ داغ د پیغلتوب په جبین نلري خو
تش وربخښه چې یې تړلی و خپل خیال سره زړه
تبصره / نظر
نظرات / تبصري
د همدې برخي څخه
شریک کړئ
زمونږ فيسبوک
