غزل – بلينډه بدرۍ
څه خاموشه خاموشي ده څه بي کسه تنهايي ده
دا سړه د ساړه غيږه او نيم ځانې ځان ځاني ده
په خبرو کې يي سترګې ، زړه راښکونکې اوهوش وړونکې
واه واه څه عجيب هنر دی ، آها څه اداکاري ده
بر دې نه شو د بي شرمې مستۍ زور پرما ماحوله
که زما څومره بي وسه مجبوري يا غريبي ده
ستا ماشوم غرور ماشومه لکه ته همدومره خوږ دی
وا قربان دې له دې نازه څه نيازبينه بي روخي ده
په بلۍ چرته بدرۍ خو د هيچا ترسترګو نه شوه
څه بي شوره پيغلتوب يي ، څه ګونګۍ يې زندګي ده
تبصره / نظر
نظرات / تبصري
د همدې برخي څخه
شریک کړئ
زمونږ فيسبوک
