انجنير احمدشاه هوښيار او زړور سړی و

د {2010} ميلادي کال، د شپې  يوه نيمه بجه وه ، مونږ درى نفره ، د آرواښاد  انجينر احمدشاه  احمدزى ، کور ته کابل ، وزيرآکبر خان ، کي يې موقعيت درلود ورسيدلو ، آنجينر  صيب خپل انظباط (ساتونکې) ته  ويلى وه ، کله چي هم ميلمانه  راورسيدل ، ما به له خوبه راويښوي ، انظباط   آطاق کى کينولو او د انجنير صيب خواته ولاړ ، لږه شيبه وروسته  انجنير صيب راغلو ، زمونږ مشر ورته وويل ، تکليف  دى وکړ سبا به مو ليدلاى واى ، هغه ورته ځواب کى وويل تاسى په اوسني شرايطو کى دلته  د راتلو چي کوم تکليف  کړي ، زما تکليف ورته  هيڅ هم ندى ، د شپي په درى بجو زمونږ لخوا ولاړ بيده شو او مونږ هم بيده شو ، سبا سهار  د انجنير صيب احمد شاه په وساطت زمونږ  مشر  د هغه مغرورې نړۍ له مغرور او کبرجن سره وليدل ، چي څه موده وړاندي يې له مجاهدينو  سره خبرو ته  کيناستل  د ځان او هم د خپلى مغرورى نړۍ لپاره  حقارت ګاڼه ، همدا مغرور د نيواکګرو  ځواکونو مشر (کرسټل ) نوميدو ، زمونږ مشر ورته   له پيغوره  ډکي خبرى کولى ، د دوي د ظلمونو او وحشتونو څخه يى يادونه کوله کوم ظلمونه چى دوى له مظلومو  افغانانو سره کړي او کول يې ، انجنير صيب ورته همدا خبرى ژباړلى ، زه او بل ملګرى چي بهر ناست وو ،  هرلحظه  مو د خطر آحساسوله ، پداسى حال چي آمرپکايې  چورلکي هم د کانټنټل هوتل په هوايې فضا کي دورى وهلى ، زمونږ ويره همدا وه ، چى آمريکايان مو لاس تړلي باګرام يا ګونتنامو  ته ونه ليږدوي ، خوشبختانه  ، ليدل او ملاقات پاى ته ورسيدو ، او مونږ له کابله د شپي په تياره کي  ووتلو ، همدا مي د انجنير صيب سره وروستۍ ليدل ول ــ

واقعا :  د انجنير صيب  ، قوي فراست ، هوښيارتيا او زړورتيا د ستايلو وړ وه ، په  هاغه وخت او شرايطو  کي دومره چا قدرې  جرأت نشو کولاى ، چي خپل کور کي شپه درکړي ،  په تيره بيا دومره ستر ملاقات ته زمينه برابرول ، همدا د هغه د  قوې آيمان ستره نښه وه ، رب دي د انجنير صيب ټول ، زحمتونه ، کړاوونه او تکليفونه  ددين په لار کي قبول او منظور کاندي ، آللهم  آمين  يارب ــ