تغیر ملموس در لب و لهجه امریکایی ها در قبال طالبان

پس از امضای موافقتنامه صلح بین امریکا و طالبان در دوحه ( فبروری ۲۰۲۰ ) ، اکثراً به این باور بودند که امریکایی ها افغانستان را به طالبان واگذار خواهند نمود . خروج سریع نیروهای امریکایی از افغانستان یقیناً برای هرصاحب فراست این ذهنیت را تداعی مینمود که امریکا دیگر علاقهء به وضعیت نظامی و سیاسی افغانستان ندارد و قصد دارد برای همیش خود را از منجلاب افغانستان بیرون نماید .

 سهم‌گیری فعال طیارات امریکایی در بمباردمان مواضع طالبان در نقاط مختلف افغانستان و اطمینانهای پیهمی که از سوی مقامات امریکایی به سران حکومت افغانستان داده میشود ، بمعنای آنست که امریکا اراده ندارد به این زودیها با قضیه افغانستان وداع نماید. بقدرت رسیدن طالبان از راهِ زور و بدون رضایت امریکا به احتمال زیاد خوشباورانه و از واقعیتها بدور جلوه میکند. طالبان زمانی میتوانند در قدرت سهیم گردیده و چوکیهای بیشتری را در اختیار بگیرند که امریکا و ناتو با آنها توافق نظر داشته باشند . جنگ افغانستان راهِ حل نظامی ندارد و امریکایی ها اجازه نمیدهند تا طالبان بدون رضایت خاطر آنها بقدرت برسند . با وجود حملات شدید و پیهم طالبان ، تاهنوز مرکز هیچ ولایتی در تصرف آنها قرار نگرفته و برعکس نیروهای حکومتی موفق گردیده اند تا برخی مناطق از دست رفته شان را دوباره تصرف نمایند .

 همه میدانند که طالبان و حکومت افغانستان به نحوی با امریکا در ارتباط هستند . پس بهترین گرینه برای هردو جانب که تشنهِ باقی ماندن در قدرت و یاهم‌ کسب آن هستند ، اینست تا در تفاهم با امریکا و سائر کشورهای دخیل در بحران افغانستان در تلاش پیدا نمودن حل سیاسی قضیه افغانستان باشند . با ادامه جنگ طرفین درگیر بهدف مورد نظر خویش دست نمی یابند و برعکس مردم عامه افغانستان را در منجلاب بی خانمانی قرار خواهند داد .

 راهِ حل قضیه بسیار آسان است . آقای غنی کنار برود و در عوض یک حکومت موقت انتقالی مشترک بوجود آمده و زمام قدرت را در افغانستان بدست بگیرد . آنگاه طالبان و حامیان حکومت افغانستان از طریق انتخابات و یاهم انتصابات در جهت تشکیل یک دولت فراگیر که در آن عزت و بقای همگی متصور باشد ، به یک توافق همیشگی و جامع قناعت نمایند . در موجودیت آقای غنی امکانات رسیدن به صلح منتفی بوده و طالبان نیز در موجودیت وی ، دست از جنگ برنخواهند داشت .