ستړي کډي دي باریږي سرګردانه زندګي ده
عبد الباري جهاني
ستړي کډي دي باریږي سرګردانه زندګي ده
څوک منزل ته نه رسیږي څه ستومانه زندګي ده
څوک له پړانګه څخه تښتي څوک له پاڼ څخه ویریږي
بې هدفه قافلې دي بې کاروانه زندګي ده
هم پردي راته په قهر هم مو خپل په کاڼو ولي
اوس به چاته اوښکي یوسو څه ناځوانه زندګي ده
نه د ژوند لوری څرګند دی نه د مرګ نېټه معلومه
بس راغلې بې اختیاره له اسمانه زندګي ده
هره ورځ د غم نارې دي هره شپه د مرګي ساندي
دا ازل راته لیکلې له پخوا نه زندګي ده
په تیاره کي غشي اوري یو د بل په وینو رنګ یو
موږ په خپل پرهار کي ورک یو بې درمانه زندګي ده
نن مو هیڅ تر لاسه نه کړه تل سبا ته انتظار یو
زموږ د هیلو له سرحده تر ارمانه زندګي ده
له رڼا څخه تور تم ته، زر کلونه کیږي ځغلو
لا تر شا ږغونه اورو چي روښانه زندګي ده
له تیارې اورېدل کیږي هر ګړی د رڼا زېری
شپه مو نه ځي تر سهاره بې آذانه زندګي ده
زموږ په برخه رسېدلی لکه اوښکه لنډ مزل دی
له لېمو څخه بېل سوي تر ګرېوانه زندګي ده
جهاني په دې وطن کي نقابونه اورېدلي
په شېبه رنګونه اوړي بې ایمانه زندګي ده
عبدالباري جهاني
د ۲۰۲۱ کال د جولای د میاشتۍ دیرویشتمه، ویرجینیا
تبصره / نظر
نظرات / تبصري
د همدې برخي څخه
شریک کړئ
زمونږ فيسبوک
