گفته ها و نا گفته های گفته ها و نا گفته های " خان صیب "

عمران خان در واشنگتن پوست به امریکایی ها میگوید که پاکستان آماده است شریک صلح در افغانستان باشد اما به ایالات متحده پایگاه نظامی نمیدهد.

از آنجایکه مخاطب اصلی گفته های " خان صیب " خواننده ی غربی به ویژه امریکایی است، او خواسته با اندکی اعتراف به کوتاهی ها واشتباهات گذشته در تعامل با قضیه أفغانستان از یکسو، و با برازنده ساختن تصویر پاکستان در جایگاه " قربانی " جنگ أفغانستان از سوی دیگر،  خواننده را به این نکته برساند که باید صفحه ی جدیدی در روابط اسلام آباد واشنگتن باز گردد.

در این نوشتار، عمران خان برای برازنده نمودن نقش پاکستان در اینده ی افغانستان روی چهار نکته ی اساسی تاکید نموده است

-  نخست اینکه تاریخ ثابت ساخته است که تسخیر واداره ی أفغانستان توسط قوای بیرونی نا ممکن است. شاید با نمایان ساختن این نکته عمران خان اینرا میگوید که آمریکا به شریک منطقوی نیاز دارد تا منافع خود را در أفغانستان تامین کند چون با حضور نظامی مستقیم از عهده ی این کار برامده نتوانست. وآن شریک جهتی بهتر از پاکستان بوده نمیتواند.

- دوم، عمران خان کوشش نموده اهمیت نقش ووزنه ی سیاسی ودپلوماسی اسلام آباد را برازنده سازد، او به خواننده اش میگوید که این پاکستان بود که طالبان را به میز مذاکره با امریکا ودولت أفغانستان کشاند.

- عمران خان برای تاکید بر اهمیت نقش پاکستان باز یک گام بیشتر میگذارد وبه خواننده میفهماند که اسلام اباد میتواند یک میانجی " نزیه " باشد. " خان صیب " به طالبان میگوید که ادامه راه حل نظامی تان معنایش یک خونریزی بی پایان است. البته عمران خان از بی " لطفی های " کابل هم گله دارد ومیگوید که نمیشود همه ی ملامتی را روی اسلام آباد انداخت.

- نکته ی اخیری که " خان صیب " خواسته است خواننده اش را قناعت دهد که پاکستان بهترین گزینه ی منطقه ی برای ایالات متحده است، همانا برازنده ساختن نقش وجایگاه پاکستان در کوششهای منطقوی برای حل معضل أفغانستان است. او از کوشش های مشترک با چین وروسیه یاد میکند واز تفاهم با دگر همسایه های أفغانستان سخن میگوید.

انتخاب زمان نشر این نوشتار هم درست وقتی است که رسانه های بیرونی تصویری سیاهی از اینده ای أفغانستان میکشند، وعمران خان هم میخواهد بگوید که یگانه روشنی که در آخر این تونل سیاه چشمک میزند ، پاکستان است.