نگارش بر تبصره محترم انجنير مشيد ، جنگ و يا صلح ؟!

محترم انجنير صاحب با سلام و عرض ادب ، ما افغان ها در مجموع به هر قوم و تبار و سمت و زبان كه تعلق داريم از رئيس تا رعيت و از قومندان تا عسكر بيشتر اوقات احساسات بالاى ما غلبه كرده و ميكند. 

در اين شك نبوده و نيست كه گروه طالبان از بدو تاسيس در تبانى با جهان غرب و كشور هاى خليج حمايت مالى و استخباراتى شدند ، البته در اين حمايت رژيم آنوقت مجاهدين كه وزير دفاع آن مرحوم قومندان مسعود و رئيس جمهور مرحوم استاد ربانى بودند ، بسيار گرم تا درب هاى كابل استقبال و حمايت شدند.

اين كه حكايت و ماجرا بعد از آن چه شد به همه و بخصوص براى صاحبان قلم و اهل تاريخ معلوم است. 

طرف هاى ديگر نيز با استخبارات جهان و منطقه در تماس و حمايت ميشوند و بيشتر اين جنگ ها و تسليحات آن جنبه خارجى و استخباراتى را دارد. 

حال در چهار دهه جنگ متضرر بيشتر در هر برهه از تاريخ افغان ها بوده و شما ميدانيد كه جنگ برنده نداشته و اشغالگران با تصرف آمدند و دو باره بدون اينكه ما از آنها جوياى غرامت جنگى شويم ، فرار و يا به آرامى كشور را ترك كردند. 

البته احترام كه به شخصيت شما دارم ، متاسفانه شما نيز مانند گروه هاى جنگى و بخصوص طالبان احساسات بالاى شما غلبه كرده و بيشتر در جملات از جوش كار گرفته شده است.

كه به نظر من جنگ و آنهم به شكل مليشه يى و پراگنده راه حل از مشكلات كنونى نبوده و در نهايت الامر افغان ها و آنهم رعيت به دو جهت پايمال و متضرر ميشوند ، اگر به فتوحات و عقب نشينى ها و ائتلاف ها و تسليمى ها چيزى بدست ميآمد ، ما در اين چهار دهه دست آورد هاى مثبت در قبال ميداشتيم كه نداريم. 

حال بهتر است كه صاحبان خرد و اهل قلم در نگارش احساسات خود را مديريت بكنيم و جناح ها را به صلح و تامين امنيت و وحدت دعوت بكنيم و اگر نگارش بعدى خويشرا توجه كنيد در آن بيشتر از حكمت و تحليل عالى كار گرفته شده كه اگر رئيس جمهور تقررى هاى كرده ، همه با پلان و برنامه بوده و نظر به فرموده شما اولين ضربه را بعد از هدف رسيدن به بسم الله خان وارد خواهند كرد. 

طبق همان ضرب المثل عاميانه:-

" از سرنى چى چه كم ميشود يك پف "

ما همان درد و تأثر كه از جنگ با خود داريم ، نظريات و اظهارات خود را بيان كردم و آرزو دارم كه اين نگارش ما باعث ملال خاطر شما نشده باشد. 

در امن ترين مكان جهان با خانواده زندگى و شايد هم صداى مرمى و تعفن بوى ناك باروت براى من متضرر نباشد ؛ ولى همانا كه بنى آدم را ز اعضاى يكديگر تعريف كردند ، با درد و رنج هر انسان و هر افغان كه در هر جغرافياى باشد ، متأثر و غمگين ميشويم.