کرونا را جدی بگيريد

‏ خداوند كريم جل شأنه در آيات مباركه مى فرمايد:

هيچ مصيبت و حادثه اى نه در زمين و نه در وجود شما به وقوع مى‌پيوندد؛ مگر قبل از اين كه ما ايجادش كنيم؛ در كتابى (به نام لوح محفوظ؛ ثبت و ضبط) بوده است؛ و اين كار براى خدا ساده و آسان است.‏ براى آن كه نه بر چيزى غم بخوريد كه از دست داده ايد و نه بر چيزى شادمان و مغرور شويد كه (خدا) به شما داده است، خداوند هيچ متكبر فخرفروش را دوست نمى‌دارد.

اجازه بدهيد در باره شيوع ويروس كرونا عرائضى داشته باشم:

متخصصين با جديت تمام تأكيد مى ورزند كه تدابير امنيتى مقابله با اين ويروس را جدى بگيريد، از تجمعات، دست دادن، معانقه، روبوسى، نزديك شدن به هم، دست زدن به روى، چشم، دهن و بينى خوددارى ورزيد، دستها را مكرر با صابون بشوييد، با آب شيرگرم و نمكدار دهن و بينى را بشوييد، روزانه يكى دو بار بخار آب گرم را از طريق بينى استنشاق كنيد.

با آن كه ويروس كرونا كمتر از انفلونزا (ريزش و زكام) مصاب و تلفات دارد. ما در تمامى جهان؛ از زكام سالانه چندين مليون مصاب و مرگ و مير داريم اما با توجه به اين كه سرعت پخش اين ويروس خيلى زياد است؛ بايد سفارشهاى داكتران را مراعات كرد، هدايات اسلام نيز مثل سفارشهاى داكتران است و اين نشان مى دهد كه اسلام در تمامى بخشهاى زندگى فردى و اجتماعى جامعترين و كاملترين رهنمودها را دارد.

كسى كه علائم ريزش و زكام دارد بايد از مصافحه، معانقه، رفتن به مسجد و محل ازدحام مردم خوددارى كند، در عروسى ها، مهمانى ها، ميله ها، فاتحه خوانى ها شركت نكند.

در اين روزها اگر مجبور به بيرون رفتن شديد؛ بايد از ماسك يا دستمال و شف دستار تان استفاده كنيد.

متأسفانه به دليل روايات متعارض و متضاد در رابطه به چگونگى معامله و مقابله با امراض سارى چون طاعون و جزام؛ نيز شاهد اختلافات جدى ميان علماء هستيم!!

عده اى مى گويند: از نظر اسلام امراض سارى از يكى به ديگرى سرايت نمى كنند.

مى گويند: لا عَدوَ فى الاسلام: از نظر اسلام سرايت مرض از يكى به ديگرى وجود ندارد.

در حالى كه در مقابل آن ادعاء؛ روايات صريح داريم كه به عدم رفتن به منطقه وبا زده، و عدم خروج از آن، عدم مصافحه با مجزوم تأكيد دارد.

پيامير عليه السلام مى فرمايد:

به منطقه وبازده نرويد و از آن بيرون نشويد.

فرد مجزوم و مبتلا به جزام بايد از دست دادن و نزديك شدن به مردم خوددارى ورزد.

از اين روايات متعارض و يا برداشتهاى گوناگون و متعارض از روايات؛ كدامى را بپذيريم و به آن عمل كنيم؟

اين روايات متعارض؛ فقهاى عزيز ما را واداشت تا آن را تنقيه كنند و رواياتى را مدار اعتبار قرار دهند كه با قرآن تعارض ندارند، شاهدى در قرآن براى آن يافته اند، با روايات صحيح تعارض ندارند، مطلب خلاف عقل و علم را در آن نيافته اند.

در رابطه به شيوع ويروس كورونا بايد به چند پرسش جواب گفت:

آيا نه رفتن به مسجد و اداء نماز در خانه جائز است؟

آيا تعطيل موقت نمازهاى با جماعت جائز است؟

پاسخ علماء و محققين چنين است:

كسى كه وضعيت جان و لباسش چنان است كه از رفتنش به مسجد ديگران اذيت مى شوند، مبتلا به مرض سارى است، دهنش به دليل خوردن سير و پياز و امثال آن بوى بد مى دهد، بوى عرق بدن و جامه اش باعث اذيت ديگران مى شود، بايد و بنابر دستور پيامبر عليه السلام از رفتن به مسجد خوددارى ورزند.

در زمان پيامير عليه السلام در شبها و روزهاى بارانى با صداى بلند اعلان مى شد كه نمازهاى تان را در خانه بخوانيد (به مسجد نياييد).

عبد الله بن عباس رضى الله عنه در يكى از روزهاى بارانى به مؤذنش گفت: در آذانت مه گو كه حى على الصلوة: به نماز بياييد، بگو: صلوا فى بيوتكم: در خانه هاى تان نماز بخوانيد. عده اى تعجب كردند و اين فتوى را نه پسنديدند، در جواب شان گفت: كسى كه بهتر و داناتر از من بود؛ چنين دستورى داده بود؛ پيامبر عليه السلام همين دستور را داده بود.

عبد الله بن عمر رضى الله عنه مى فرمايد:

پيامبر عليه السلام در شبى كه سرد يا بارانى بود؛ به مؤذن فرمود: بگو: نماز را در خانه هاى تان اداء كنيد. صلوا فى رحالكم

در موجوديت اين رهنمودهاى روشن و واضح؛ عجيب است كه كسى خلاف آن فتوى بدهد.

در روايت ديگرى مى يابيم:

فَر من المجزوم فِرارك الاسد: از مجزوم چنان بگريز كه از شير مى گريزى.

اگر فرار از شير و حيوان درنده را جائز مى شمارى، از زنبور، گژدم و مار فرار مى كنى، بايد از ويروس مهلك و سارى نيز خود را حفظ كنى.

فرار از آتش، سيل و طوفان نه تنها جائز بلكه واجب است. چون جان انسان امانت و وديعه الهى است و حفظ و نگهدارى اش بر انسان واجب است.

اگر مجزوم و مبتلا به مرض سارى به سويت مى آمد و دست دراز مى كرد: بگو: دوست عزيزم: بهتر است از دور صحبت كنيم، و به سلام اكتفاء كنيم، چون رهنمود پيامبر گرامى ما همين است و سفارش اطباء نيز همين.

در زمان پيامبر عليه السلام فرد مبتلا به جزام وارد مسجد شد و مى خواست به دست پيامبر عليه السلام بيعت كند، پيامبر عليه السلام به كسى فرمود: به او بگو: از دور بيعت كند.

عجيب تر اين كه عده اى مى گويند: اين تدابير امنيتى خلاف توكل و باور به مقدرات و قضاء و قدر است!!

اينها نه معنى توكل را به درستى درك كرده اند و نه ايمان به قضاء و قدر را.

مگر اين جنابان بيش از پيامبر عليه السلام بر خدا توكل دارند، وى صلى الله عليه و سلم در جنگها زره مى پوشيد، در جنگهاى سختر دو زره بر تن مى كرد!!

چرا از خوردن زهر خوددارى مى ورزيم؟ چون حرام است، چون مضر و كشنده است، آيا خوددارى از خوردن زهر منافى توكل است؟

اسلام هر چه را مضر است حرام كرده است، چه خوردنى، چه كردنى و چه گفتنى، هر خوردنى مضر حرام است، هر سخن مضر حرام است، هر كار مضر حرام است.

دست دادن به مجزوم حرام است، چون مضر و باعث سرايت اين مرض است، بدون اتخاذ تدابير لازمى؛ دست دادن به كسى كه به ويروس كورونا مبتلا شده؛ حرام است، چون باعث سرايت اين مرض مى شود، دقيقاً چون هر كار مضر ديگر كه اسلام آن را حرام كرده است.

در زمان عمر رضى الله عنه؛ در شام و عراق وبا شائع شد؛ هر دو را قرنطين كرد؛ تا از سرايت آن به مناطق ديگر مانع شود.

پروردگار ما حتى در اثناىى كه احتمال خطر باشد؛ تأخير در نماز، اداء نماز انفرادى و ترك جماعت را حائز شمرده، حتى دور گذاشتن سلاح را نيز منع كرده، مگر در حالتى كه باران حامل سلاح را أذيت مى كند و يا مريض باشد.

با آن كه نماز در زره، در حالت حمل شمشير و وسائل جنگى ديگر؛ باعث عدم مراعات نظم در نماز، و سبب دور ايستاد شدن از همديگر مى شود.

و در حالت خوف نمازى را نيز جائز شمرده و دستور داده كه در آن هم نظم صف در نماز مراعات نمى شود و حتى تقسيم نمازگزاران به دو مجموعه؛ كه در يك ركعت يك مجموعه و در ركعت دومى مجموعه ديگر؛ به امام اقتداء مى كند، جاى شان را عوض نموده، يكى در نماز شركت مى كند و ديگرى براى حراست به پهره دارى مى پردازد؛ رفت و آمد در اثناى نماز را اجازه داده است.

مى فرمايد:

وَإِذَا ضَرَبۡتُمۡ فِي ٱلۡأٓرۡضِ فَلَيۡسَ عَلَيۡكُمۡ جُنَاحٌ أَن تَقۡصُرُواْ مِنَ ٱلصَّلَوٰةِ إِنۡ خِفۡتُمۡ أَن يَفۡتِنَكُمُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ ۚ إِنَّ ٱلۡكَٰفِرِينَ كَانُواْ لَكُمۡ عَدُوّٗا مُّبِينٗا ١٠١ وَإِذَا كُنتَ فِيهِمۡ فَأَقَمۡتَ لَهُمُ ٱلصَّلَوٰةَ فَلۡتَقُمۡ طَآئِفَةٞ مِّنۡهُم مَّعَكَ وَلۡيَأۡخُذُوٓاْ أَسۡلِحَتَهُمۡ ۖ فَإِذَا سَجَدُواْ فَلۡيَكُونُواْ مِن وَرَآئِكُمۡ وَلۡتَأۡتِ طَآئِفَةٌ أُخۡرَىٰ لَمۡ يُصَلُّواْ فَلۡيُصَلُّواْ مَعَكَ وَلۡيَأۡخُذُواْ حِذۡرَهُمۡ وَأَسۡلِحَتَهُمۡ ۗ وَدَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَوۡ تَغۡفُلُونَ عَنۡ أَسۡلِحَتِكُمۡ وَأَمۡتِعَتِكُمۡ فَيَمِيلُونَ عَلَيۡكُم مَّيۡلَةٗ وَٰحِدَةٗ ۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيۡكُمۡ إِن كَانَ بِكُمۡ أَذٗى مِّن مَّطَرٍ أَوۡ كُنتُم مَّرۡضَىٰٓ أَن تَضَعُوٓاْ أَسۡلِحَتَكُمۡ ۖ وَخُذُواْ حِذۡرَكُمۡ ۗ إِنَّ ٱللّٰهَ أَعَدَّ لِلۡكَٰفِرِينَ عَذَابٗا مُّهِينٗا ١٠٢

‏هرگاه در زمين به مسافرت پرداختيد و نماز را كوتاه خوانديد ( و نماز چهار ركعتى را دو ركعت ساختيد) گناهى بر شما نيست، اگر ترسيديد كه كافران به فتنه‌ايى گرفتارتان خواهند كرد، يقيناً كه كافران دشمنان آشكار شما اند.‏

و زمانى كه ( تو اى پيامبر ) در ميانشان بودى و نماز (خوف ) را به امامتت اداء مى كردى؛ دسته‌اى از آنان با تو به نماز بايستند و بايد اسلحه شان را با خود داشته باشند و وقتى كه ( نصف ) نماز را با تو خواندند ( بروند و عوض جمع مأمور بر حراست؛ ايشان به حراست بپردازند) و دسته ديگرى كه هنوز نماز نخوانده‌اند؛ بيايند و با تو به نماز بايستند و تدابير احتياطى را بگيرند و اسلحه شان را با خود داشته باشند. كافران دوست ‌دارند كه اى كاش شما از اسلحه و امتعه خود غافل شويد و آنان يكباره بر شما بتازند، اگر از باران ناراحت بوديد يا بيمار بوديد؛ گناهى بر شما نيست كه اسلحه تان را بر زمين بگذاريد، اما تدابير امنيتى تان را مراعات نماييد. خداوند براى كافران عذاب خواركننده‌اى فراهم كرده است.‏

عمر رضى الله عنه در اثنايى كه در شام وبا شائع شده بود؛ از داخل شدن به آن خوددارى ورزيد؛ و در جواب كسى كه پرسيد: اى اميرالمؤمنين! آيا از تقدير فرار مى كنيم؟ فرمود: نه؛ بلكه از تقديرى به تقدير ديگر مى رويم.

اين است معنى تقدير، اگر خود را به آتش انداختى طبق مقدرات و سنن ثابت الهى مى سوزى، تقديرت همين است؛ نه چيزى ديگر و اگر خود را نگهداشتى و نه سوختى و در امان ماندى؛ به سنت ديگر الهى عمل كرده اى و تقديرت با حالت قبلى متفاوت خواهد بود، ما قادر به تغيير مقدرات و سنن الهى نيستيم، اما خدا محكوم و مقيد به سنن خود نيست؛ اگر بخواهد خلاف سنن مشهود و قابل درك براى ما؛ آنچه بخواهد انجام مى دهد؛ همانگونه كه در مورد ابراهيم عليه السلام به آتش دستور داد كه خلاف طبيعت خود؛ نه تنها ابراهيم را نسوزاند؛ بلكه سالم نگهدارد.

اين رهنمودها مربوط به نماز با جماعت در حالت خوف متوسط و ميانه است؛ در حالت خطر كم و غير جدى؛ و آنهم در اثناى حضور پيامبر عليه السلام؛ نماز با جماعت بايد اين گونه اداء شود؛ اما در اثناء خطر جدى تر؛ شبيه جنگ احزاب؛ ترك جماعت، نماز كوتاه انفرادى، و در حالت سوار بر سوارى، و حتى تأخير و قضاء آن جائز است.

اگر تمامى اين كارها در نماز و درحالت خوف از دشمن جائز و لازم باشد؛ در برابر دشمن خطرناكترى چون ويروس كرونا؛ دشمن نامرئى، كه چون يك لشكر بر ما حمله مى كند؛ چگونه جائز و لازم نخواهد بود؟!

اكثر علماء، مجامع علمى جهان اسلام، تركيه، مصر، سعودى، الجزائر، و غيره فتوى داده اند كه لازم است سفارشهاى اطباء و متخصصين را جدى گرفت و نمازهاى با جماعت را تعطيل كرد.

خداوند كريم جل شأنه در آيات مباركه مى فرمايد:

هيچ مصيبت و حادثه اى نه در زمين و نه در وجود شما به وقوع مى‌پيوندد؛ مگر قبل از اين كه ما ايجادش كنيم؛ در كتابى (به نام لوح محفوظ؛ ثبت و ضبط) بوده است؛ و اين كار براى خدا ساده و آسان است.‏ براى آن كه نه بر چيزى غم بخوريد كه از دست داده ايد و نه بر چيزى شادمان و مغرور شويد كه (خدا) به شما داده است، خداوند هيچ متكبر فخرفروش را دوست نمى‌دارد.

خبر ابتلای مشر به کرونا دروغ است اما متن سخنرانی حکمتیار صاحب د رابطه به کرونا چنین بود.

کاپی