نیت صلح و توفیق الهی

مطيع الله تايب

حالا تحلیل های سیاست " پوهان " و سیاست " مداریان " از روند گفتگو های صلح در جای خود، اما امروز یک پرسش کوتاه از همکارم در باره چشمداشت صلح در کشور ما، مرا به یاد یک گفتگو با شیخم انداخت ..  شیخ را پرسیدم که چرا با همه کوشش در برخی از کار های خیر توفیقی حاصلم نمیشود.. شیخ خدا بیامرز لبخندی زد وگفت حتما نیت ات سراسر پاکیزه نیست و در اراده ات کاستی نهفته است.. بعدا این آیت سوره ی نساء را خواند :  وَإِنْ خِفْتُمْ شِقَاقَ بَيْنِهِمَا فَابْعَثُوا حَكَمًا مِّنْ أَهْلِهِ وَحَكَمًا مِّنْ أَهْلِهَا إِن يُرِيدَا إِصْلَاحًا يُوَفِّقِ اللَّهُ بَيْنَهُمَا ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا خَبِيرًا.

شیخ گفت که ببین چگونه این آیت توفیق الهی را با اراده ونیت اصلاح پیوند داده است.. شیخ از من خواست تا به این پیوند میان نیت خیر وتوفیق الهی ژرفتر بنگرم تا باشد معانی آن روشنتر در قلبم تجلی کند.

زدودن فضای تنش وبحران و آوردن فضای صلح وآرامش و اصلاح رابطه ها، پیش از همه به اراده ی درست ونیت صاف برای صلح نیاز دارد. این ذهنیت صلح است که از بستر نیازمندی به صلح برمیخیزد وراه را برای آوردن صلح هموار میکند. این ادبیات صلح است که نمایندگی از ذهنیت صلح خواهی میکند، واین ذهنیت مشترک صلح خواهی است که گفتگو ها را معنا میبخشد وگره ها را باز مینماید.

آمدن صلح مستلزم داشتن نیت واراده ی صلح است، چه در سطح طرفهای درگیر داخلی وچه در آجندای بیرونی های که جنگ وصلح نیابتی را اینجا تمویل ومدیریت میکنند. پس بر حسب قول شیخ ما بدون اراده ی درست به صلح ونیت صاف برای اصلاح رابطه ها، وباور استوار به سرنوشت ساز بودن صلح خواهی، پایان جنگ وآوردن صلح به کشور ما دشوار است.