افغانستان در چنين يك وضعيت نبوده كه محب و صالح شعار آنرا زمزمه دارند !

در اين شك و ترديد وجود ندارد كه ميان ملت ها و رعيت كشور ها كدام مشكلات جدى وجود ندارد و در اين هم شك نيست كه كشور ما و بخصوص رژيم هاى كه در پنج دهه در افغانستان حكمرانى كردند ، از آدرس استخبارات كشور هاى چون پاكستان ، ايران ، روسيه ، هندوستان و كشور هاى ديگرى در جهان و منطقه خيلى ها زياد متضرر شدند و تا هنوز هم اين سلسله و روند آدامه دارد. 

حال افغانستان به سطح نظام و مردم عام در چنين يك وضعيت قرار ندارند ، كه به كشور هاى ديگر بخصوص پاكستان و ايران راه رقابت منفى را به پيش بگيريم ، قابل تذكر و ياد آورى ميدانم كه مردم پاكستان و ايران در سال هاى هجرت و حين تجاوز قشون سرخ از مردم افغانستان بدون نوعيت قومى و تبارى استقبال گرم كردند و حتى در جنگ هاى داخلى و زمان طالبان اين كشور ها به ميليون ها مهاجر افغان را در كشور خود جا دادند ، حتى افغان هاى كه امروز به اروپا ، امريكا ، آستراليا و كشور هاى خليج زندگى آرام و مرفه دارند فيصدى اكثريت آنها از طريق همين ميادين كراچى ، لاهور و اسلام آباد با ويزا رسمى و يا قاچاقى به دنيا مهاجر شدند. 

اين مطلب و يا مقاله به اين عنوان و مفهوم نبوده كه ما حب پاكستان ، ايران و يا كدام كشور ديگرى را با خود داريم ؛ بلكه حب الوطن را داريم كه آن جغرافيا افغانستان كنونى و زخمى از جنگ ، نفاق و شقاق را ما همه به آن معرفى هستيم كه افغانستان نام دارد.

در پنج دهه گذشته چهره هاى بوده كه مخالف پاكستان شعار خشك ، خالى و احساساتى بلند و زمزمه كردند و ايكاش اين چهره ها خود به كشور دومى و استخبارات بيگانه وابسته نبودند ، از مدت ها بديسنو يك جوان احساساتى و تا هنوز كودك در سياست در مهمترين نهاد كشور ، چون شوراى امنيت نصب و تقرر يافته است كه اصلاً از ساختار قومى و اجتماعى افغانستان مطالعه و شناخت دقيق و درست خودش را ندارد. 

از يك طرف شخص اول كشور يعنى رئيس جمهور ، شريك ايشان در قدرت يعنى رئيس نهادى بنام شوراى عالى مصالح ملى و رئيس ولسى جرگه و عده يى هم از چهره هاى تاثير گزار در سياست و صلح با پاكستان ميخواهند روابط دوستى و حسنه داشته باشند ؛ تا از اين طريق ما بتوانيم براى گمشده كه ما همه انتظار آنرا داريم كه صلح و امنيت مى باشد، برسيم ولى از طرف ديگر شخص محب و صالح از مدت ها شعار هاى خشك ، خالى و احساساتى عليه پاكستان را بلند و زمزمه دارند و اين در حاليست كه كشور و ملت ما از لحاظ نظامى ، اقتصادى ، سياسى و ساختار نابسامان اجتماعى در چنين يك وضعيت نبوده كه با كسى دشمنى و رقابت نا سالم داشته باشيم. 

از تفنگچه پلاستيكى ، تا پوقانه و پتاقى ، مواد غذايى ، رفت و آمد افغان هاى كه تكاليف و مشكلات مريضى دارند و ده ها مشكلات عديده ديگر ما به اين كشور ها متحاج هستيم و همچنان مردم آن كشور براى ما ضرورت دارند، در اين اواخر تعداد زياد از اتباع پاكستان از طريق افغانستان عازم كشور هاى خليج شدند.

در اوائل رئيس جمهور شعار دهليز هاى هوائى و بندر تجارتى چابهار را بلند داشت ؛ ولى ديده شد كه نه دهليز هوائى بوده و نه هم بندر چابهار ؛ پس بهترين راه ، اصول و سياست بين الدول و آنهم در همچون شرايط بحرانى ايجاب ميكند كه با همسايه ها و كشور هاى ديگر راه دوستى را به پيش بگيربم ، مشكلات تجارتى و آب ميان كشور ها را حل كنيم ، آنها را در امور داخلى كشور خود حق مداخله ندهيم و همچنان كشور رقيب ديگرى را اجازه ندهيم كه بخاطر منافع استخباراتى خويش جغرافيا افغانستان را عليه آنها بكار ببرند ؛ تا از اين طريق ما بتوانيم كه براى گمشده كه صلح و امنيت نام دارد و در جستجوى آن تلاش داريم ، مردم و كشور ما نفس آرام صلح و امنيت را تنفس بكنند.