فاجعه و بى ننگى امروز و غيرت از ديروز!

از بزرگان جهاد ، مجاهدين و مبارزين عليه قشون سرخ ، روايت شده است كه يك عده دختران و خانم هاى سازمانى و خلقى در اوائل سال هاى دهه شصت توسط شهيد قومندان آدم خان " رح " اسير شدند و اين دختر خانم هاى جوان بسيار با عزت ، اكرام و قدر دانى از طرف شهيد آدم خان و مجاهدين آنوقت به اساس سنت اسلامى و فرمان الهى ، كلتور و غيرت افغانى رها شدند و ضمناً با چادر ها تحفه گونه كه خواهران افغان و مسلمان بايد با حجاب و چادرى بسر داشته باشند با آنها خدا حافظى كردند.

در حوزه كابل و مناطق كارته نو چريك و مجاهد مكتبى بنام ضابط حليم شيوه كى داشتيم كه آن بزرگوار در حمله و جنگ تن به تن با روس ها در بالاحصار كابل بشهادت ميرسد، شب هنگام با عمليات كه داشتند به خانه يكى از سُور خلقى هاى آنوقت در منطقه كارته نو مواجه ميشوند و زمانيكه بداخل منزل مسكونى به تلاشى ميروند ، خانم آن خلقى چون شب هنگام بوده ، بسر خود چادر نداشته و آن جوانمرد و مجاهد ديروز روى همان رسم اسلامى و غيرت افغانى با ١٠٠ و يا ٢٠٠ افغانى براى آن خانم با معذرت خواهى برايش ميدهد كه براى خودش چادرى خريدارى بكند ، چون رسم افغانى و پشتون والى همين را ايجاب ميكرد وقتى شما دختر خانم و عروسى را ملاقات مي كنيد ،  برايش بخاطر چادر چند روپيه تحفه بدهيد. 

حال اين بدبخت و بى غيرت ، من نميدانم كه روى كدام اصول ، اساس و قاعده اين خواهران ما كه روانه كار و يا خانه بودند ، شهيد كرده و براى خودش در جهنم جايش را آمده كرده است؛ اگر اين جوان بنام جهاد از آدرس هاى بيرونى و استخبارات پاكستان تمويل و حمايت ميشود ، فكر كنم اين نازيه اقبال ، مسرت شاهين ، گل پناره و غيره كه رقص و هنر نمايى دارند ، چرا اجازه دارند و خواهران ما كه با دلاق و چادرى و حصول رزق حلال كار  و وظيفه دارند بسيار بى رحمانه به شهادت ميرسند.  

لعنت و نفرين بر همچون انسان هاى سفله و دون صفت كه خون انسان ها نزد او ارزش و اهميت ندارد!