حکمتيار: د مهاجرينو د اسكان په اړه دي له حزب اسلامي سره په كړو ژمنو عمل پيل كړي

موږ له دې پرته بله چاره نه گورو چي سړكونو ته راووځو؛ كه حكومت او واكمن ئې نه غواړي چي خبره تظاهراتو ته ورسېږي او لړۍ ئې نه يوازي كابل كي دوام وكړي بلكي نورو ولاياتو ته هم وغزېږي نو څو كارونه دي وكړي:

1- د حزب اسلامي ټول بنديان دي فوراً خوشي كړي. همغسي لكه چي د طالبانو بنديان ئې خوشي كړل.

2- د مهاجرينو د اسكان په اړه دي له حزب اسلامي سره په كړو ژمنو عمل پيل كړي.

3- د سولي له مخالفت دي لاس واخلي؛ د جنگ پر دوام او د دوم مقاومت په نامه د نوي جنگ پيلولو هڅي او د مليشو جوړولو او وسلو وېشلو لړۍ دي متوقف كړي.

 4- پارلمان دي په دغو مهمو ملي قضاياوو كي مداخله وكړي؛ بايد د سولي بهير؛ د جنگ غوښتونكو له انحصار وايستل شي؛ بايد د سولي په ارتباط سياسي اجماع رامنځته شي، د ټولو اغېزمنو لوريو په استازو شامل هيئت جوړ او له طالبانو سره په ټپه ولاړ مذاكرات له دې حالت وايستل شي؛ د دولت تر واك لاندي سيمو كي د هدفي ترورونو مخنيوى او د دې منظمو او پر له پسې ترورونو د عاملينو او د تورنو حكومتي كړيو په اړه دي د يوه مقتدر او باصلاحيت او د اعتماد وړ بې طرف هيئت له لوري څېړنه وشي.

له پارلمان غواړو چي مداخله وكړي او دا قضيه وڅېړي چي د غنمو په كانتينرو كي وسلې او نظامي تجهيزات راوړل كېږي او هغو ته سپارل كېږي چي د سولي مخالفت كوي او د نوي جنگ لپاره تيارى نيسي. دا وسلې د هغو له لوري رالېږل كېږي چي خپلي گټي ئې د افغانستان د جنگ له دوام سره غوټه كړې؛ د حكومت په موافقه ئې رالېږي؛ او د دې لپاره ئې په پټه او د غنمو په كانتينرو كي رالېږي چي نه غواړي ناټو او په سر كي ئې امريكا ترې خبر شي؛ له غربي هېوادو سره ئې مناسبات خړپړ او د سولي د مخالف هېواد په توگه وپېژندل شي.

برادران و خواهران عزيز!

ما در برابر تمامى عهدشكنى ها، نقض بند بند معاهده؛ به پيمانه كه از 18 تعهد دولت در برابر حزب؛ به هيچ يكى عمل نكرد؛ از تمامى زندانيان حزب چيزى كمتر از هزار نفر را رها كرد و هنوز در حدود سه هزار ديگر از زندانيان قبلى و صدها زندانى جديد كه پس از امضاء معاهد دستگير شده اند؛ در زندان بسر مى برند. ترور اعضاء حزب، انفكاك مأمورين منسوب به حزب، جلوگيرى از توظيف آنان، ترور اعضاء فعال و سرشناس حزب، تبليغات خصمانه عليه حزب، استخدام صدها اوباش فيسبوكى براى دشنام دادن هاى سيكولرى؛ به حزب و حتى به من و خانواده ام، و ده ها مورد ديگر؛ صبر كرديم و از عكس العمل بالمثل خوددارى ورزيديم؛ اما امروز مى بينيم كه آقاى اشرف غنى با عبور از تمامى خطوط سرخ؛ براى جنگ جديد عليه ملت ما در مجموع و عليه حزب اسلامي به گونه خاص آمادگى مى گيرد، به مليشه سازى ها و استخدام مجدد مليشه هايى پرداخته كه عمر شان در فساد، غارتها، قتلها، و خدمت به اجنبى سپرى شده، عليه ملت ما، مجاهدين و حزب اسلامي جنگيده اند. با صلح مخالفت مى كنند؛ و بر ادامه جنگ پافشارى مى ورزند؛ در برابر كشورهاى جنگ طلب سرفرود آورده و به شبكه هاى استخباراتى شان اجازه داده تا سلاح و تجهيزات نظامى در قطارهاى كانتينرهاى گندم به افغانستان بفرستد و در اختيار جنگجويان اجير بگذارد، مجبور شديم؛ صبر و تحمل را كنار بگذاريم و صداى اعتراض خود را بلند كنيم.

عده اى از ناافغانها؛ كه در انتقال اسلحه قاچاقى سهم خود را دارند و مزدشان را دريافت مى كنند؛ مى گويند: دولت ضرورتى ندارد سلاح و تجهيزات نظامى را به گونه قاچاق وارد كند؟ در حالى كه حكومت كابل؛ نه تنها توان و قدرت انتقال سلاح از كشورهاى رقيب ناتو را ندارد و نمى تواند به گونه علنى و از طريق هوا و زمين وارد افغانستان كند؛ چون فضاء و زمين هر دو در كنترول ناتو است و ناتو نمى گذارد اين كار صورت گيرد؛ ناچار بايد سلاحها را قاچاقى، مخفيانه و در كانتينر هاى گندم انتقال دهند!! حكومت كابل؛ حتى از ذوب شدن و تخريب وسائل ساخت روسيه؛ كه در اختيار اردوى افغانستان و سرمايه ملى ما بود؛ نتوانست مانع شود؛ همه از سوى ناتو تخريب و سوختانده شد؛ همانهاى كه براى جنگ جديد آمادگى و پول و سلاح دريافت مى كنند؛ ديروز مأمورين ناټو در پروژه DDR بودند و مليون ها دالر را در پروسه جمع آورى سلاح و فروش آن به ناتو بدست آوردند. براى آن كه امريكا مى خواست سلاح روسى افغانستان؛ به سلاح امريكايى تبديل شود و پس از اين اردوى افغانستان از ناحيه تجهيزات نظامى بطور كامل متكى و وابسته به امريكا باشد. حكومت كابل حتى به اين نيز موفق نشد تا امريكا را متقاعد سازد كه سلاح ها و پايگاهايش را در افغانستان؛ پس از تخليه آن؛ در اختيار اردوى افغانستان بگذارد و از تخريب آن خوددارى ورزد.

فراموش كرده اند كه تمامى دسته هاى مزدور؛ با وجود حمايت مسكو و واشنگتن و اذناب شان در داخل و خارج؛ در جنگى كه به اشاره باداران شان؛ عليه حزب اسلامى داشتند؛ چنان ذليل و زبون شدند كه يكى پى ديگرى پيامهاى صلح و آشتى به حزب مى فرستادند، توان مقاومت در برابر حزب اسلامي را از دست داده بودند، دامن طالبان را گرفتند؛ رهبر شان طالبان را فرشته هاى نجات مى خواند؛ و به آنان گفت: كابل از شماست؛ بايد مشتركاً از سقوط كابل بدست حزب اسلامي مانع شويم!!

عده اى از مقاومت دوم صحبت مى كنند و براى آن به سربازگيرى و مليشه سازى ها مصروف اند؛ به ايشان مى گوييم: تجارب ناكام گذشته را تكرار نكنيد؛ براى هر افغان شريف مايه ننگ است كه در پاى اجنبى و اشغالگر بيفتد و عليه هموطن خود بجنگد؛ مقاومت و جنگ و جهاد بايد عليه اشغالگران باشد؛ نه عليه هموطن؛ مجاهد و قهرمان حقيقى كسىيست كه در كنار ملت خود عليه اشغالگران بجنگد؛ نه آن كه جنگجوى اجير در خدمت اشغالگران باشد. ملت همواره در كنار مجاهدين مؤمن و آزادى خواه خواهند بود و با اشغالگران و ايادى پست شان مردانه وار خواهند جنگيد.

برادران و خواهران عزيز!

ملت و كشور ما امروز؛ سياه ترين و بدترين روزهاى تاريخ خود را سپرى مى كند؛ عامل تمامى اين روزهاى سياه؛ اشغالگران و حكام نااهل و دست نشانده اجنبى اند؛ ناامنى ها به انتهاء خود رسيده؛ حكومت نه تنها از تأمين امنيت عاجز است بلكه خود در ايجاد ناامنى ها و ترورهاى هدفمندانه شخصيتهاى مؤمن دست دارد، شهرها به شمول پايتخت و اطراف ارگ ناامن است، جاده هاى بزرگ ناامن است، فقر، بيكارى و گرانى به اوج خود رسيده، به پيمانه اى كه مردم به فروختن فرزندان خود و گرده هاى شان مجبور شده اند؛ فساد، اختلاس، غارت سرمايه هاى ملى و انتقال آن به خارج؛ در سلول سلول حكومت؛ چون موريانه ها  رخنه كرده، تمامى صرافان، دكانهاى شان را احتجاجاً و به دليل فساد در حكومت و معامله نادرست با آنان بسته اند، مالكان و دريوران ترانسپورتهاى باربرى؛ به دليل آزار و اذيت پوسته هاى مسير راه؛ و فساد در حكومت؛ اعتصاب كرده اند، در آتش سوزى گمرك اسلام قلعه؛ در حدود هزار تانكر و وسائط حمل و نقل و اجناس وارداتى و صادراتى؛ تماماً سوخت و آتش تا چند روز دوام كرد و حكومت از مهار آتش عاجز بود و از كشور همسايه كمك خواست؛ بيش از صد مليون دالر به افغانستان صدمه رسيد؛ تمامى كسانى كه از اين آتش سوزى صدمه ديده اند؛ مسئولين ادارات حكومتى را به دست داشتن در اين آتش سوزى متهم مى كنند؛ و سياستهاى غلط حكومت و فساد در ادارات را عامل آن مى خوانند. شش مليون مهاجر در خارج از كشور و سه مليون آواره در دخال كشور داريم؛ كه برخى زمستان سرد را بدون سرپناه سپرى كردند. مذاكرات دوحه نيز با بن و بست مواجه گرديده؛ عامل آن حكومت و سياستهاى جنگ طلبانه آن و پافشارى زمامداران بر ابقاء شان در قدرت و مخالفت با تأسيس حكومت همه شمول است.

نجات كشور از اين وضعيت دردآور؛ ايجاب مى كند كه تمامى افغانها، احزاب متعهد به اسلام و ملت و ارزشهاى دينى و ملى شان؛ و شخصيتهاى دلسوز به ملت؛ دست به هم بدهند، كمر همت ببندند و بر طرحى با هم توافق كنند كه منتج به خاتمه عاجل جنگ، رسيدن به صلح مطمئن و رهائى مردم از چنگال مفسدينى شود كه به زور بازوى اجانب؛ ملت ما را گروگان گرفته اند و اين روزهاى سياه را بر ملت ما آورده اند.