حکمتيار: به سفير اتحاديه اروپا گفتم که به افغان هايى پناه سياسى ندهند كه مرتكب فساد و اختلاس شده اند

1- در ديدارى كه با سفير اتحاديه اروپا داشتم؛ در ضمن سائر مسائل؛ در رابطه به كارى كه كشورهاى اروپايى مى توانند انجام دهند تا در حل بحران افغانستان ممد ثابت شوند و از ظرفيت هاى شان در پايان دادن به جنگ و رسيدن به صلح كار بگيرند؛ به او گفتم يكى هم اين است كه كشورهاى اروپايى و غرب در مجموع؛ به افغان هايى پناه سياسى ندهند كه مرتكب فساد و اختلاس شده اند و سرمايه هاى ملى ما را غارت نموده و به بانكهاى غربى انتقال داده اند؛ تمامى اين ها را با پولها، طلا، سنگهاى قيمتى، آثار تاريخى و... به افغانستان برگردانند و اعلان كنند كه پس از اين كشورهاى ما پناهگاه ديپلوماتها، سياستمداران و اراكين مفسد و دزد نخواهد بود، با اين كار ساده و آسان مى توانند كمك شايانى به حل بحران كنند.

با برگردادن اين ها به افغانستان؛ كشورهاى غربى پيام روشنى به كسانى خواهند فرستاد كه براى غارت هر چه بيشتر سرمايه هاى ملى ما؛ به چوكى ها چسپيده اند؛ در برابر صلح موانع ايجاد مى كنند و بر ادامه وضعيت كنونى؛ كه مجال غارت و چپاول را براى آنان فراهم كرده است؛ اصرار مى ورزند.

گفتم آيا عجيب نيست كه صدر اعظم يك كشور اروپايى با وجود ادعاهاى تعهد به ديموكراسى؛ حقوق بشرى و عدالت اجتماعى؛ در خطاب به مهاجرين مى گويد: هر چه را از هر طريق و راهى به دست آورده ايد؛ (ثروت و اشياء بهادار و قيمتى)؛ مى توانيد به كشور ما انتقال دهيد؛ مطمئن باشيد كه هم خودتان در امان و مصونيد و هم داشته ها و ثروت هاى تان!! آيا درست است كه كسى؛ به عنوان صدراعظم كشور خود؛ دزد ها و غارتگران كشورهاى ديگر را تشويق و ترغيب كند تا از مردم و كشور خود بدزدند و به كشور وى انتقال دهند و از كشور خود پناهگاه دزدان درست كند؟!! يقيناً كه امروز برخى از كشورهاى غربى به پناهگاه سياستمداران و ديپلوماتهاى سارق و مختلس تبديل شده. كشورهاى غربى به هزاران دزد و چپاولگر سرمايه هاى ملى كشور هاى اسلامى به شمول افغانستان پناه سياسى داده اند، در حدود بيش از دوصد ديپلومات افغان؛ شامل سفير، كنسل، ديپلومات، وزير، والى، رئيس بانك و غيره از جمله كسانى اند كه كشورهاى غربي به آنان پناه داده اند، سرمايه ها و داشته هاى سفارتها و كنسلگرى ها را غارت كرده اند؛ زمانى كه از سوى وزارت خارجه منفك شده اند؛ همه چيز سفارت را با خود برده اند و پناهنده سياسى شده اند. چندين وزير ماليه و رئيس بانك با صدها مليون دالر و دوسيه هاى ضخيم اختلاس و فساد مالى فرار كرده اند و در كشوهاى غربى به پناهندگى سياسى و گرين كارد نائل شده اند و طبق گفته تونى بلير مصون و مأمون اند.

افغانها بايد تدابيرى اتخاذ كنند كه نه تنها كشور هاى غربى اين پناهگاه دزدهاى و اختلاس گران مليونها دالرى را وادار كنند اينها را يكجا با اموالى كه غارت كرده اند به افغانستان برگردانند؛ بلكه اعلان كنند كه ديگر به چنين سارقين؛ هرگز پناه نخواهند داد و اگر فرد متهمى از سوى مراجع مسئول كشور خود؛ به آن جا پناه برد؛ بلا درنگ به كشورش برگردانده مى شود.

اگر احياناً اين كشورها؛ به اين خواست عادلانه افغانها پاسخ مثبت نه گفتند و از حمايت دزدهاى فرارى خوددارى نه ورزيدند؛ سفارتهاى مربوطه شان از سوى افغانها بسته شوند و ديپلوماتهاى شان تا زمانى تحت نظارت گرفته شوند كه هم دزدان باپشتواره را مسترد كنند و هم پشتواره هاى سرقتهاى شان را.

يقيناً كه برخى از كشور ها به پايگاه و پناهگاه دزدان بزرگ افغان تبديل شده؛ حكام فرارى كشور ما را با كارتن ها و بكسهاى دالر و طلا پناه مى دهند؛ در انتقال دالر و طلا و اشياء قيمتى آنان را كمك مى كنند؛ طياره هاى بدون لوگو و نشان را در اختيار شان مى گذارند؛ وزراء  ماليه؛ رؤساء بانك ملى؛ سفراء و ديپلوماتها؛ با پشتواره هاى از اختلاس و دزدى صدها مليون دالر؛ در آغوش اين كشورهاى مشوق دزدها؛ پناه برده اند و از تعقيب و محاكمه مصون و محفوظ اند.  

وزراء ماليه عزل شده و فرارى و با دوسيه هاى اختلاس مليون ها دالرى

يك وزير ماليه حكومت كنونى؛ دوست نزديك؛ همصنفى و مشاور ارشد رئيس جمهور و سپس وزير ماليه و بعد عزل و فرار با ده ها مليون دالر!!

به تعقيبش وزير ماليه بعدى؛ كه به دستور رئيس جمهور از سمت خود استعفاء داد و فرار كرد.

پارلمان بايد از تمامى كشورهايى كه در افغانستان سفارت و نمايندگى سياسى دارند؛ بخواهد كه وزراء فرارى ماليه، رؤساء بانك ملى، سفراء و ديپلوماتها و مامورين عالى رتبه ديگر دولت كه متهم به اختلاس و غارت سرمايه هاى ملى اند؛ از پناه دادن به آنان خوددارى ورزند و غرض محاسبه و محاكمه به افغانستان بفرستند.

اگر به اين خواست معقول افغانها وقعى نگذارند؛ بايد سفارتهاى آنان بسته شود و ديپلوماتهاى شان تا زمانى تحت نظارت گرفته شوند كه اين فرارى هاى دزد را به افغانستان تحويل دهند.

اين اقدام باعث خواهد شد كه ديگر هيچ مأمور دولت؛ به دليل نه يافتن پناهگاه مصون در خارج؛ دست به اختلاس و غارت سرمايه هاى ملى نزند؛ و آنان كه به اين دليل به چوكى ها چسپيده اند و در برابر صلح موانع ايجاد مى كنند؛ كه با ادامه وضعيت جنگى كشور؛ مجال غارتهاى هر چه بيشتر را كسب مى كنند؛ ديگر از تأكيد و اصرار بر ادامه جنگ ناچار منصرف خواهند شد. اكثريت كسانى كه مانع صلح و خواهان ادامه جنگ اند؛ هيچ انگيزه اى ديگر جز غارت و چپاول هرچه بيشتر ندارند!