گوشه ای از زندگی نظامی رسول الله ص که خیلی ها خوش ندارد گوشهای شان آنرا بشنود!

مُثنی مُحمدی

در مدینهء منوره سه قبیله از یهود (بنی قینقاع، بنی نضیر ، بنی قریظه) زندگی می کردند و با پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم ) عهد بسته بودند، یکی از آن سه قبیله بنی نضیر بودند.

بنو نضیر عهد شانرا با رسول الله ( صلی الله علیه وسلم ) شکسته و با نیرنگ میخواستند رسول الله و همچنان یاران شان ، ابوبکر، عمر و علی رضی الله عنهم  که به هدف گفتگو در یک امری با یهود به محله شان تشریف برده بودند را به قتل برسانند، اما خوشبختانه قبل از اینکه موفق به عملی کردن پلان شوم شان شوند، الله عز و جل رسول الله را از این پلان باخبر ساخته و آنها با عجله به مدینه منوره برگشتند.

بعد از این عهد شکنی آشکار رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) آنها را به تجدید عهدنامه دعوت نمود اما بنی نضیر اباء ورزیده و آمادهء جنگ شدند، رسول الله با صحابهء کرام بالای آنها حمله نموده و قلعه های بنونضیر در بویره را به محاصره در آوردند،  اینکه محاصره به درازا کشیده نشود ؛ رسول الله ( صلی الله علیه وسلم ) خواست تا قدرت اقتصادی یهود را از بین ببرد بناء امر به آتش زدن و قطع نمودن درختان بویره را نمود که بدون شک مصلحت بزرگی در آن برای مسلمین بود.

هرگاه صحابه درختان متعلق به یهود را به آتش زده و قطع نمودند، یهود دهن اعتراض باز نموده و می گفتند :

چگونه گمان میبری ای محمد که تو زمین را اصلاح خواهی کرد، در حالیکه تو در آن فساد میکنی( والعیاذ بالله)

بخاطر تزکیه این فعل  رسول الله و صحابهء او،  این آیه از فراز آسمانها نازل شد:

مَا قَطَعْتُم مِّن لِّينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيُخْزِيَ الْفَاسِقِينَ. ( آیه ۵ سوره حشر ).

ت: آن چیزیکه شما از درخت خرما را قطع نموده و یا بر ریشه های شان در حال ایستاده ترک کردید، پس به اذن الله بوده و تا اینکه فاسقان را خوار بگرداند.

این محاصره پانزده روز طول کشید که در نتیجه بنی نضیر از رسول الله  امان خواستند به شرط اینکه آنها مدینه منوره را ترک می کنند، خواهش آنها پذیرفته شده و برایشان حکم گردید که هر آنچه از اموال را با خود برده میتوانند ببرند مگر اسلحه،  بنی نضیر خانه های خود را بدستان خود تخریب نموده و بعضی به خیبر و عده ای دیگری بسوی شام رفتند. ابراز و آلات جنگی شانرا رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم در میان مهاجرین تقسیم نمود و از انصار تنها برای دو تن ( ابو دجانه و سهل بن حنیف) از این مال سهم داده شد.

از جملهء یهود بنی نضیر تنها دو تن شان (یامین بن عمیر و سعید بن وهب رضی الله عنهما) ایمان آوردند، از همین رو اموال آنها در امان ماند.

این واقعه در ماه ربیع الاول سال چهارم هجری، شش ماه بعد از غزوهء اُحُد اتفاق افتاد. سورهء حَشر در زمان همین غزوه نازل گردید.

البدایه و النهایه

ابن هشام

کاپی : ازبرگه محترم مُثنی' مُحمدی

مروردوباره وپیشکش : ابوشبیر"سعادت"