حکمتيار: ما حاضريم امنيت خود را خود تأمين كنيم

كابل به سى حوزه امنيتى تقسيم شود، امنيت هر حوزه به رضاكاران همان حوزه سپرده شود، در هر حوزه از صد تا دوصد رضاكار و داوطلب توظيف گردد؛ مجوز حمل سلاح و صلاحيت بازجويى از افراد مشكوك به آنان سپرده شود؛ نيروهاى امنيتى حكومت؛ به كار تأمين امنيت تأسيسات و دفاتر دولتى، بانكها، قصرها، وزارتخانه ها و سفارتخانه ها گمارده شوند و در امور امنيتى حوزه هاى شهرى مداخله نكنند. اين كار در خيلى از شهرهاى جنگ زده دنيا صورت گرفته و نتائج مثبتى نيز تحويل داده؛ بياييد در شهر ناامن و جنگ زده كابل نيز آن را تجربه كنيم! اگر حاضريد؛ اين شعار را با من بدرقه كنيد: امنيت خود را خود تأمين مى كنيم. از زمامداران مى خواهيم: بگذاريد امنيت خود را خود تأمين كنيم.

يك بخش اين اجتماع بزرگ؛ قادر است امنيت تمامى شهر كابل را تأمين كند؛ شش هزار رضاكار صادق و مخلص براى تأمين امنيت در شهر كابل مى كند؛ اگر حاضريد؛ دستهاى تان را بلند كنيد با نعره الله اكبر آمادگى تان را نشان دهيد. آماده ايم آماده ايم؛ حاضرين و نعره هاى بلند و مكرر تكبير شان.

برادران و خواهران عزيز!

ما امروز و در اين اجتماع خيلى بزرگ و پرشكوه؛ روز سياه جدي را تقبيح مى كنيم؛ ششم جدى ١٣٥٨ يكى از سياه ترين روزهاى تاريخ كشور ماست؛ در اين روز؛ و 41 سال قبل؛ نيروهاى اتحاد شوروى؛ از فضاء و زمين و بندرهاى حيرتان، تورغوندى و شيرخان بندر وارد افغانستان شدند، كوماندوهاى روسى براى كشتن يكى از رفقاى كمونست شان؛ حفيظ الله امين؛ رئيس جمهور وقت؛ وارد قصر تاجبيك شدند؛ نخست او را مسموم و سپس كشتند؛ و پس از تسلط بر كابل؛ يكى از منفورترين چهره هاى تاريخ كشور ما؛ بدتر و منحط تر از شاه شجاع و بدتر از هر مزدور اجنبى در تاريخ جهان را؛ رئيس جمهور افغانستان ساختند؛ قبل از انتقال او به كابل؛ اولين سخنرانى نفرت انگيز او از راديو اوزبكستان برودكاست شد!!

اما سربازان شوروى فقيد؛ با مقاومت دليرانه و شكست ناپذير ملت مؤمن ما و در رأسش؛ مجاهدين سربلند حزب اسلامي افغانستان؛ روبرو شدند؛ مقاومت را بالاتر از انتظار خود يافتند، شعار هاى رسيدن به بحر هند و شستن پاها در ساحل كراچى را؛ كنار گذاشتند؛ از ادامه اشغال افغانستان مأيوس شدند؛ نه با كشتن و بستن افغانها به اهداف شوم خود رسيدند و نه با استفاده از ميزايل هاى لونا و سكاد و بمباردهاى پيهم خانه ها و قريه هاى مردم؛ پيشرفت و دستآوردى داشتند. 

سرانجام در اثر جهاد و مقاومت مردم مؤمن و مجاهد افغانستان؛ در بيست و شش دلو سال 1367 هجرى شمسى  از  افغانستان  اخراج  شدند.

در اين جنگ نابرابر، بزرگ، تاريخى و كمنظير؛ مجاهدين مؤمن حزب اسلامى؛ هم از ناحيه فكرى آغازگر مبارزه بودند و هم از ناحيه نظامى پيشتاز و ستون فقرات جهاد و مقاومت.