يک حقیقت تلخ ، مگر باید گفت!، سرنوشت ورثه شهدا ؟

جنگ های خانمان سوز در چار دهه اخیر ، ملت عزیز ما را آنقدر بیچاره ساخت که حدی ندارد ، موضوعی که می خواهم درین مقال با شما در میان بگذارم ، حقیقتی بسا تلخی است که شاید مورد عتاب بعضی از دوستان نیز قرار گیرم و آن اینکه :

آیا متوجه شده اید در شهر های کابل و سایر شهر های بزرگ کشور زنان ، دختران مراهق زیر چادری از دکان ها نان های خشک را باقیمت نسبتا نازلتر میخرند ، سپس آنرا تر نموده برای تغذیه خود واولاد های شان مورد استفاده قرار میدهند ؟

آیا گاهی از خود پرسیده اید ، اطفال زیر سنین هفت تا دوازده سال ، زنان زیر چادری مصروف پالیدن زبا له دانی های شهر و حومه آنست تا اگر توانسته باشند توته از نان خشک یا شیء خوردنی را پیدا کرده با فامیل های شان استفاده نمایند ؟

آیا برای خود زحمت این پرسش را داده اید که اطفال معصوم و نوجوانان که باید روانه مکتب و فرا گرفتن علم و دانش می بودند ، مصروف سگرت فروشی ، موترشویی ، پلاستیک فروشی ، کلینری ، شاگرد هوتل و سایر کار های شاقه و جان فرسا اند . چه کسانی اند ؟ !

آیا باکمی احساس دینی و افغانی ، لمحه ی درین فکر شده اید که زنان و دختران با چادر و چادری در هر ده قدمی ایستاد اند و دست شان به گدایی دراز ، و آنطرف مردان بی غیرت و بی ناموس در پی هتک حرمت شان منتظر.

آیا گاهی دقت نموده اید چرا بازار فحشا ء ، بدکاری گرم است ، این زنان و دختران کي ها اند ، آیا همه بدکار و بدفعل زاده شده اند یا اینکه روزگار ، ایشان را سیه بخت ساخته است ؟

حال جوابش را بشنو ، اگر کمی احساس دینی و غیرت افغانی و غرور ملی داری ، اگر چیزی بنام شرم و حیا و ناموسداری در وجودت است و.....

ای خلقی و پرچمی ! ای اخوانی ! ای افغان ملتی وستمی ! ای تکنوکرات و سیکولار ! ای راستی وچپی ! ای طالب و داعش ! این ورثه همان کسانی اند که به خاطر ایدیو لوژی و اهداف سیاسی شما جان های شیرین شانرا فدا کردند ، این نو پایه گان یتیم و زنان بیوه و دختران معصوم که پدران ، وشوهران شانرا به خاطر اهداف سیاسی و شعار های دروغین و وارداتی شما از دست دادند ، و فعلا بی سرپرست اند ، به جزخدا یار و یاوری ندارند ، به خاطر رمق حیات و برای حصول یک لقمه نان خشک ، اطفال شان در هوتل ها و مستری خانه ها و موترشویی ها به کار های شاقه مصروف اند واینکه با این اطفال معصوم چه کار های میشود همه میدانید ، این زنان و دختران شان یا گدایی نموده یا باور کنید اکثرا مجبور به فحشاء و تن فروشی شده اند.

خوب به یاد دارم که شخصی طفل چارساله اش را هنگام جنگ های تنظیمیی برای فروش به شهر آورده بود ، کسی حاضر شد که این طفلک را بخرد و هنگام تسلیمی ، گریه میکرد و از دامن پدرش محکم گرفته بود و نمی خواست از وی جدا شود ، مگر پدرش با سیلی جانانه ی بر رویش زد و به زور دستش را بدست خریدار داد ، در حالیکه طفلک چیغ میزد که دل هر بیننده را شکاف مینمود.

زنی که شوهرش را در جنگ ها از دست داده بودو هفت طفل ریز و کوچک داشت در یکی از کشور های همسایه مجبور به تن فروشی شده بود ، کسی ازوی پرسید که چرا تن فروشی میکننی ؟ در جواب گفت : شوهرم شهیدشده واطفالم کوچک وبا وجود کوشش زیاد نتوانستم کاری پیدا کنم ، بناء مجبور با چنین سیه بختی روبرو شدم وادامه داد : آیا کسی است که روزانه ده دانه نان خشک به من کمک کند و من تعهد میکنم که تن فروشی نکنم ؟ شخص سایل که خود یک افغان بود میگوید : من خودم آنقدر ناجار و لا لهاند بودم که نتوانستم در برابر ده دانه نان خشک از یک ناموس افغان خود دفاع نمایم . وبار ها این قصه را برایم تکرار میکرد در حالیکه گریه میکرد و خود را شرمنده احساس می نمود.

ازین داستان ها خیلی زیاد است و.......ولی چییزیکه کم است همانا احساس دینی و وطن دوستی و ایثار وقربانی است که اکثرا فاقد آن ایم . موتر های زره ، قصر های دلکشا در داخل و خارج کشور ، بهترین شرایط درسی و تفریحی برای اولاد ها، پول های دسترخوان برای مهمانان و خلاصه صدها لیل و نهار زندگی از برکت همان شهیدی است که به خاطر دروغ های سیاسی وشعار های وارداتی کور ،دودی , کالی ، زندگی مدرن وپیشرفته ، خکومت ناب عمری نه شرقی و نه غربی و پیاده ساختن امارت و خلافت اسلامی و دهها دروغ دیگر ،جان های شرین شانرا قربان نمودند و تا هنوز ادامه دارد ، مگر شما جنابان هم کشور را به باد فنا دادید ؛ و هم ناموس بزرگ یعنی وطن عزیز را دو دسته تسلیم اجانب نمودید ، نه نانی بود ، نه آزادی و نه اسلامی و.... برخلاف حلقه غلامی بر گردن هر افغان آویختید ، با عزت وشرف مردم معامله نمودید ، مردم را به گدایی و ناموس شان رابه لیلام گذاشتید .و....

اگر هر رهبر سیاسی به خاطر وعده های شعارگونه و خیال پلو های دروغین اش ؛ انتحار نماید هنوزکم خواهد بود!

جای تعجب اینکه عده ی ازین دلان سیاسی و ناموسی تا هنوز حمایه میکنند!!

ویانا اتریش