خانوادهء قرآن

داکتر مجددی

يك همكار مصرى دارم، رشته اش علوم حسابدارى (accounting) است. يك برادر و يك خواهر دارد. برادرش مُهندس و خواهرش داكتر طب است. پدر شان در جوانى به اثر بيمارى سرطان در گذشته است. سه كاكا و سه عمه دارد.

خودش، پدرش، كاكاهايش و برادرش حافظ قرآن اند. خواهر طبيب شان ٢٠ جزء حفظ كرده است. عمه هايش كه همه بالاتر از ٦٠ سال عمر دارند از سه سال باينسو حفظ را آغاز كرده اند و يكى از آنان هفتهء گذشته حفظ خودرا تكميل كرد. يكى ازكاكاهايش روزانه دو سپاره در نماز گردان دارد و در هر ١٥ روز يكبار قرآن كريم را در نماز ختم مى كند.

ديروز هنگامى كه اين حكايت را از نزدش شنيدم گفتم كه ما  در افغانستان و قبل از هجرت بجزء چند نابينا حافظ قرآن نداشتيم. آنان نيز از تجويد و احكام قرائت خبرى نداشتند. مردم ما تا دير گمان مى كردند كه اگر كسى قرآن كريم را حفظ كند نابينا مى شود به همين لحاظ كسى كه كاملا نابينا باشد اورا تا كنون "كور حافظ" مى گوييم. اكنون نيز اكثر خانواده هاى ما تمايل به قرآن و حفظ آن ندارند. در يك خانواده يى كه بيشتر از ٥-٦ فرزند داريم يكى از آنان نيز حافظ قرآن نيستند. اصلا گمان نمى كنيم كه يك داكتر و مهندس نيز مى تواند حافظ قرآن باشد. اما وقتى سخن از دين و ديندارى زده شود هر خانواده افغان گمان مى كند كه او يگانه تيكه دار دين است.

بياييد كمى بيانديشيم ....

با قرآن چى كرده ايم .....

آيا مى توانيم ادعا كنيم كه اهل قرآن هستيم ....

چرا نمى خواهيم در بهشت تا آنچه حفظ داريم بخوانيم و قدم بزنيم و تا جايى رسيديم همهء آن در ملكيت ما قرار گيرد ...

چرا نمى خواهيم فرزندان ما حافظ باشند و ما در آخرت تاج وقار حفظ آنان را به سر داشته باشيم ...

هرگز تاخير نشده است ...

تا هنوز نفس در بدن داريم ...

اكنون نيز فرصت در دست ماست ...

فردا نه، امروز بايد تصميم بگيريم ...

شايد فردا نيايد ....